Eeuwig Zonde

Onvoltooide takenlijst

2011-05-01T17:35:00.002+02:00

Tien taken die ik wilde bereiken voor m'n dertigste:

1. Een val van minimaal 100 meter zonder kleerscheuren doorstaan.
2. Bewijzen dat Einstein het bij het verkeerde eind had.
3. Ontsnappen uit een goelag met niets meer dan een paperclip en een zakdoekje.
4. De gave ontwikkelen om het verschil te proeven tussen spa blauw en kraanwater.
5. Een bel blazen die groot genoeg is om mezelf in kwijt te kunnen om vervolgens daarin weg te zweven.
6. Bekend worden als 's werelds meest vooraanstaande messenwerper en m'n veelbelovende carrière in de kiem smoren door tijdens een delirium tremens een lieftallige assistente te verliezen aan een ongelukkige worp.
7. Een fotograaf op z'n gezicht timmeren omdat die paparazzi me nu toch echt de strot uitkomen.
8. Leren plassen als er iemand bij het urinoir naast de mijne staat.
9. Ontdekken dat liefde wel degelijk bestaat.
10. Onsterfelijkheid verwerven.

Stuk voor stuk onmogelijke opdrachten. Dus voor de gang naar m'n veertigste zet ik wat minder hoog in. Hoewel ik die van de messenwerper erin houd.

Schadeformulier

2011-01-16T15:06:00.002+01:00

Wanneer en waar heeft het voorval plaatsgevonden?
Datum en tijd: zaterdag 10 janurai 2009, omstreeks 15.13 uur. Kan ook 15.12 uur zijn geweest.
Straat: Het was een bos. Vermoedelijk de bosstraat genoemd.
Plaats: Boxtel

Werd het voorval door een ander veroorzaakt?
Ja

Hebt u naam en adres van de veroorzaker?
Naam: Dhr. J. Frost
Adres: Onbekend
Woonplaats: Volgens geruchten ergens op Antarctica.

Staat u in relatie tot de veroorzaker?
Ja.

Namelijk:
Hij is me nog twaalf gulden schuldig.

Bij welke verzekeringsmaatschappij is de veroozaker verzekerd?
Vervoermiddel: Een slee, mogelijk arre-
Kenteken: Onbekend
Naam maatschappij: Ongetwijfeld VGZ

Heeft u de tegenpartij aansprakelijk gesteld?
Jazeker. Mijn brieven naar Antarctica en e-mails naar jackie_f@greenlandmail.ca zijn echter onbeantwoord gebleven.

Mobiele strijd

2010-12-20T12:23:00.001+01:00

"We hadden om twaalf uur afgesproken, maar--"
"En die mail komt niet aan, dus je moet de servernaam wijzigen."
"Ik denk niet dat ik dat ga halen, met de vertragingen..."
"Bij 'Extra'... Nee, nee, ja, 'Accounts' ja, daar dus."
"Nee, zeker weet ik het niet. Misschien ben ik er wel om 12 uur."
"SMTP moet daar staan. Nee, dat is goed, zo laten."
"Dus misschien kunnen we beter wat later--"
"Nee, M, als in Maria. SMTP, en dan, wat?"
"Ik versta je heel slecht..."
"@tmobile. TMOBILE! NEE, APESTAARTJE!"
"DAT WE BETER EEN UURTJE LATER KUNNEN..."
"STUUR EVEN EEN TESTMAILTJE. EEN TEST-MAIL-TJE!"
"VANWEGE DE SNEEUW EN DE VETRAGING. DUS EEN UUR OF..."
"WAT? WAT?... MAAKT NIET UIT, GEWOON ALS TEST..."
"IK VERSTA JE NIET. NOG EENS? JA, TWAALF UUR LUKT DUS NIET."
"Hallo, met Stefan. Ja, in de trein."
"WAT STAAT DAAR. POP3? HUH? WAT?"
"OKEE, HALF TWEE? ZEI JE HALF TWEE?"
"In de trein! TREIN!"
"NEE, JE MOET DE SERVER VOOR UITGAANDE MAIL AANPASSEN."
"OKEE, ZIE JE DAN. TOT STRAKS! DOEIDOEI!"
"JA, ONDERWEG IN DE TREIN. IK... WAT?"
"Hallo? Ja, ik zit in de trein, dus ik kan eigenlijk niet bellen."
"NET VOORBIJ ZUTPHEN, DUS--"
"IMAP? STAAT DAAR IMAP?"
"DAT IK NIET KAN PRATEN OMDAT IK IN DE TREIN ZIT!"
"HUH WAT?"
"WAT ZEG JE?"
"IK VERSTA JE NIET, WANT IK ZIT IN DE TREIN!"

Published with Blogger-droid v1.6.5

Deerniswekkendheid

2010-11-25T19:56:00.005+01:00

Het volgende verhaal kan schokkend zijn voor jonge lezers.

Al een tijdje leef ik behoorlijk minimalistisch in het immer prachtige Malvert. Voor de oningewijde lezers: dit is het stukje Nijmegen waarvan Nijmegen liever doet alsof het niet bestaat. Het kost zelfs een extra strip om er vanuit het centrum te geraken met de bus. Alsof het nog niet genoeg straf is om over de brug te wonen. Daar, tussen de kogelgaten, de constante wietlucht en de mekkerende geiten (ik heb ook geen idee) heb ik een vrij aardig plekje gevonden. Al zeg ik het zelf. Maar het wordt tijd om de boel eens bewoonbaar te laten lijken. Het ziet er nog steeds uit alsof de bewoner aan het verhuizen is. Of geen geld heeft. Of altijd op stap is. Of toch liever dakloos is. Dus na drie maanden is mijn oog gevallen op een bank. Een goedkope bank. Blauw. Van de IKEA. Dus ik wilde de bank in mijn online winkelwagentje zetten en...

Geen winkelwagentje. Ah, zij noemen dat blijkbaar "verlanglijstje". Dat zal wel iets Zweeds zijn, dacht ik als de rasoptimist die ik ben. Maar neen. Na het inschrijvingsproces bleek dat de IKEA niet beschikt over zoiets hypermoderns als een webshop. Geen online winkel. Geen check-out. Geen Ideal of PayPal. Nullen, geen enen. Enzovoorts. Niets dan leegte... Ik deed wat ieder rationeel persoon in deze situatie zou doen. Ik keek of ik niet per ongeluk was teruggereisd naar het pregoogloïde tijdperk, waarin Dinosauriërs en Nina Brinken de wereld onveilig maakten. Dat gebeurt mensen wel eens vaker - dit zie ik regelmatig op realistische documentaires op SyFy. Maar nee, nee, het is niet opeens 1998. IKEA heeft gewoon geen webshop.

En je weet wat dit betekent. Dit betekent dat die Zweden verwachten dat ik - ik - afreis naar metropool Duiven (daar Nijmegen gezegend IKEAloos is) en tussen de krijsende kinderen, hyperactieve huismoeders en verveelde vaders op zoek moet gaan naar die ene bank. Die goedkope. Blauwe. Om te zeggen: "Die daar. Die goedkope. Blauwe. Stuur maar naar Malvert. Doei." Om vervolgens thuis te wachten tot de postbode mijn bank door de brievenbus komt proppen. Maar er is hoop. Misschien is het tóch 1998 en weet het universum - of IKEA - het gewoon nog niet.

Sexy smartphone zorgt voor seks?

2010-08-12T14:43:00.010+02:00

De online datingservice OK Cupid becijfert al tijden interesses van gebruikers, trends van daters en de psychosociale eigenschappen van zijn geregistreerde bezoekers. De site probeert met deze gegevens allerlei innovatieve methodes uit om smachtende singles aan elkaar te koppelen. Zo was daar bijvoorbeeld de breed gepubliceerde scheiding van OK Cupid tussen de aantrekkelijke elite en het plebs met een gezicht waar alleen een moeder van kan houden. Ook interessant is het gegeven dat mensen naarmate ze ouder worden steeds meer rechtse politieke ideologieën aanhangen, dat biseksuele bezoekers naarmate ze langer lid zijn hun status veranderen naar homoseksueel en dat mannen vaker een date scoren wanneer ze hun leeftijdsgrens voor de vrouwen die ze zoeken een aantal jaar ophogen.

Deze week meldt de site dat bezitters van een iPhone vaker seks hebben dan bezitters van bijvoorbeeld een Blackberry of toestel met Android. Klinkt mij vrij logisch in de oren, omdat Blackberry's tegenwoordig veel gebruikt worden in het zakenleven (kale managers) en Android telefoons door mensen die hun besturingssysteem willen tweaken (verlegen geeks). Toch, ik denk meteen aan het oude adagium: correlatie betekent nog geen causatie - iets dat OK Cupid blijkbaar even is vergeten. Zo kun je net zo goed concluderen dat mensen die stevig ontbijten vaker een rode auto hebben en mensen die 's ochtends douchen een hond hebben, terwijl avonddouchers vaker kattenmensen zijn. Of dat mensen die naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijken gemiddeld een hoger IQ hebben dan de mensen die naar het NOS Journaal kijken. De theorie daarachter kan dan bijvoorbeeld zijn dat slimme mensen na een dag hard nadenken hun verstand even op nul willen zetten met een half uurtje baarlijke nonsens. (Alleen de mensen die om dezelfde tijd gewoon naar The Simpsons kijken hebben dan natuurlijk een buitengewoon hoog IQ.)

De conclusie dat iPhone bezitters meer seks hebben is trouwens ook niet helemaal terecht (hoewel het natuurlijk best eens juist kan zijn), want uit de cijfers blijkt dat het aantal seksuele partners tegen de tijd dat een persoon dertig is, hoger ligt bij gebruikers van iPhones. Zo blijkt dat bezitters van een toestel met Android gemiddeld zes partners hebben gehad maar bezitters van een iPhone daarentegen tien tot twaalf, afhankelijk van het geslacht van de gebruiker. Je zou dus ook de conclusie kunnen trekken dat gebruikers van de sexy iPhone van bed naar bed springen, terwijl de vriendelijke Android gebruiker zijn of haar partner met meer kieskeurigheid selecteert en vervolgens ook langer trouw blijft. En deze conclusie is natuurlijk helemaal niet geïnspireerd door mijn persoonlijke voorkeur qua smartphone.

Krijg toch de...

2010-08-07T14:25:00.007+02:00

Ik: Yep.
Android: Hepatitis.
Ik: Watte?
Android: Wablief?
Ik: Ik zei: Yep.
Android: Ik zei: Hepatitis.

Android, het besturingssysteem van de meeste smartphones (zodra ze geen iPhone zijn), heeft een handige woordcorrectie. Het toetsenbord reageert een beetje vreemd (in tegenstelling tot de telefoon van de fruitteler uit Californië) dus het is wel handig dat Android woorden verbetert als je ernaast zit. "Behslve" wordt "behalve", "halleluka" wordt "halleluja" en "yep" wordt "hepatitis". Huh?

Het probleem zit 'm in de bevestiging van de woordcorrectie. Om "behslve" te veranderen in "behalve", moet je op de spatiebalk drukken. Op zich een goed idee, maar wanneer je als nietsvermoedende gebruiker aan het typen bent, wil je ook wel eens op spatie drukken tussen de woorden door. Vandaar het verschijnsel dat sommige woorden worden veranderd naar een woord dat je niet bedoelde. Zo heb ik een aantal mensen op de hoogte gebracht van het feit dat ik een HTC Désiré heb aangeschaft. Wel vreemd dat het apparaat Desire zijn eigen naam niet herkent.

Blijft het feit dat "yep" bij mij wordt gewijzigd in "hepatitis" een vreemde zaak. Waarom hepatitis? Lijkt het woord "yep" soms op "hepatitis"? Verwacht Android dat ik dit woord in de toekomst vaak moet gebruiken? Wat noopt een besturingssysteem ertoe te vermoeden dat ik de naam van een ziekte sneller ga sms'en dan een meer gangbare begroeting? "Halitose, hoe gaat het me je? Met mij golfsyndroom. Beenmergkanker je me bindvliesontsteking? Ik heb groot nierbekkenontsteking!"

Zware Tijden voor De Pogonofoob

2010-07-15T19:28:00.005+02:00

Na enige weken afwezigheid keerde ik afgelopen voorjaar terug op m’n werk met een baard. Direct kwam een collega op me af met de mededeling dat we bij ons op kantoor niet aan baarden doen. De collega’s zijn stuk voor stuk baardloos. Van een afdeling van meer dan vijftig mannen is er niemand met een baard. Eén snor hebben we trouwens wel.

Maar een snor maakt nog geen baard.

"Je komt er straks niet meer in als je geen blotebillengezicht hebt", aldus de eerder genoemde collega. Persoonlijk heb ik die term altijd al verafschuwd. Vooral na het zien van Mitchell & Webb’s “sensitive freakshow”. Inmiddels is de baard een stuk kleiner en korter geworden. Nu is het een in mijn optiek zeer beschaafde ringbaard van niet meer dan vier millimeter. Nauwelijks een baard te noemen. Meer een sterk gelokaliseerde five o'clock shadow. Eigenlijk.

Hulde?

2010-07-14T15:59:00.005+02:00

De Nederlandse selectie zong uit volle borst:

"Ik heb het echt gezien
Nee, ik heb geen trek
Nee, ik blijf niet gek
Dat ik iemand straks nog mis
Ik blijf echt alleen
Ja, echt alleen
Geen gezeur meer aan mijn kop
Ach rot nu maar op"

En het volk juichte.

'Heidebrand aangestoken'

2010-07-06T17:42:00.009+02:00

HEEZE - De grote heidebrand die afgelopen weekend 150 hectare Brabants natuurgebied verwoestte, is aangestoken door een wilde draak. Dat bevestigde vooraanstaand drakoloog Denton van Zan vanmiddag tijdens een persconferentie.

Brandweerlieden maakten tijdens het blussen al melding van een vliegend object nabij Geldrop. Het meldingspunt van ufospotter Niburu werd vrijdag overstelpt met sms’jes van bezorgde omwonenden. Vodafone bevestigde dat er door drukte op het netwerk problemen ontstonden. “Maar dat kan ook te maken hebben met de kwartfinale Nederland – Brazilië diezelfde middag”, aldus een woordvoerder van de telefoonmaatschappij.

Ontvlambaar

De drakoloog en zelfomschreven drakendoder Van Zan presenteerde amateurfoto’s van de vermeende draak, de resten van een uitgebroed groen ei met paarse vlekken ter grootte van een skippybal en anekdotisch bewijs van soortgelijke branden in de regio Brabant Zuid-Oost. "We hebben te maken met een klasse vier Zwelbasticus Magnificus", verduidelijkte de drakendoder. "Dit is een agressief en licht ontvlambaar type dat met gezwinde spoed opgespoord en vernietigd moet worden."

De deskundige reageerde gepikeerd op sceptisch geroezemoes tijdens de persconferentie. Wijzend naar de heide tussen Heeze en Geldrop zei hij: "Het paradijs staat niet in brand, het ís al afgebrand!" Op de vraag waarom de draak de heide in brand zou hebben gestoken, antwoordde Van Zan grimmig en cryptisch: "ze leven van dood en voeden zich met as."

Appelsap

Ook de landelijke politiek is geschrokken van de drakenmeldingen. PvdA'er Job Cohen zegt "heftig geschokt" te zijn door de gebeurtenis en vindt dat de draak zich moet onderwerpen aan een rigoureuze verhoring van de plaatselijke politie in verband met de recente brand. Geert Wilders van de PVV maakte zich woest over de "slappe houding van Den Haag" ten opzichte van wat hij "de Hellehond van Heeze" doopte. "Cohen wil het liefst appelsap drinken met die duivel."

Marianne Thieme (PvdD) maakte zich op twitter boos over personen en instanties die de draak dood wensen. Ze twitterde: "Draken hebben ook recht op leven. Ben helemaal ziek van die heersende alomvattende Westerse humanocentrische doctrine." Thieme kreeg veel kritiek op de latere tweet dat er nu "eindelijk eens dieren zijn die terugvechten." De stichting Milieudefensie distantieerde zichzelf openlijk van de opmerkingen van Thieme en noemde deze "onfortuinlijk".

Een vandaag verschenen compositieschets van de vermoedelijke dader

Top 5 gevatte reacties op Steve Jobs

2010-06-29T18:52:00.005+02:00

Van de nieuwe iPhone zijn in de eerste week al ruim 1,7 miljoen exemplaren verkocht. Maar inmiddels regent het klachten over een technisch probleem: de i-Phone 4 verliest regelmatig zijn signaal. Het probleem zit ‘m in de twee antennes in de linkerzijkant van het toestel. Wanneer er iets tegen de zijkant wordt aangehouden (bijvoorbeeld: een hand), maken de antennes contact met elkaar en verliest het toestel al zijn signaal. Telefoongesprekken worden abrupt afgebroken, pagina’s worden niet geladen en downloads mislukken. De officiële reactie van Apple kwam via frontman Steve Jobs. Volgens hem is er geen probleem, maar houden gebruikers het toestel gewoonweg verkeerd vast.

Dat leverde hem een storm van kritiek op. Naast de gebruikelijke tirades, zijn er ook de meer originele reacties. Apple’s slogan “think different” is door diverse media al omgedoopt tot “hold different” en er verschenen foto’s met onderschrift waarop Steve Jobs Russische president Medvedev laat zien hoe je de iPhone vooral niet moet vasthouden. Hieronder een kleine top 5 uit de collectie van iPhone 4 kritiek.

5. Jobs & Gates

Er zijn veel, erg veel plaatjes online verschenen waarin de iPhone of Steve Jobs zelf op de hak worden genomen. Deze is vooral leuk omdat de oorzaak dat gebruikers met dit probleem worden geconfronteerd kernachtig wordt samengevat.

4. Alweer een tirade van Adolf

Het is een cliché geworden om de film Der Untergang te misbruiken om Hitler kritiek te laten geven op actuele zaken, maar er zitten een paar leuke vondsten in deze clip. Zoals een furieuze Hitler die niet kalmeert op de suggestie dat iemand wel een hoesje betaalt en reageert met: “Hans, dat is waarom je elke week blut bent!”

3. Online petitie voor gratis hoesjes

Technologieblog Gizmodo kwam gisteren zogenaamd met een online petitie waarin Apple wordt gesommeerd gratis i-Phone hoesjes te verstrekken aan gebruikers om het antenneprobleem te verhelpen. Gizmodo lijkt daarmee niet alleen kritiek te geven op de iPhone 4, maar ook op het wijdverspreide uit de hand lopen van internet petities.

2. Nokia neemt Apple op de korrel

Je weet dat je goed in de problemen zit wanneer de sullige jongen in de klas dezelfde lullige opmerkingen gaat maken als de rest. TheNokiaBlog plaatste een artikel waarin verschillende technieken worden besproken om telefoons vast te houden. Aan het eind van het verhaal stelt Nokia: “je bent vrij om je Nokia vast te houden hoe je maar wilt. En je zult geen signaalverlies ervaren. Cool, hè?” Het is daarmee wachten op de multinationale equivalent van Steve die Olli-Pekka uitdaagt om het na schooltijd uit te vechten op het plein.

1. “Apple: je houdt ‘m verkeerd vast”

Een creatieve bijdrage op het AppleInside forum verzamelt Apple’s reclame-uitingen en andere officiële communicatie waarbij de iPhone wordt vastgehouden met de methode die sinds kort De Doodsgreep wordt genoemd. Met daarbij de tekst: “Apple, you’re holding it wrong.”

Evil Dead 4: Facebook of the Dead

2010-06-08T20:05:00.001+02:00

En tóch kijken...

2010-05-30T15:05:00.007+02:00

Klassieker

2010-01-13T18:03:00.001+01:00

Vanachtend op de radio. Wat een pokkeplaat. En een guilty pleasure. Laat ik het maar gewoon een klassieker noemen.

Verkeerd in de markt gezet

2009-11-15T15:42:00.004+01:00

Update

2009-08-14T15:29:00.007+02:00

Vandaag komt Robin en die neemt ons morgen allemaal mee naar het Cherokee reservaat. Dat wilde Sammie van de week al doen maar Robin "called dibs," aldus Sammie omdat ze het gebied goed kent. 's Avonds naar een bluesbar in Asheville. Zondagochtend vlieg ik met United Airlines van Asheville naar Charlotte en dan 's middags met dezelfde maatschappij van Charlotte naar Miami. Ik heb de route naar het hostel met Google maps uitgestippeld en weet welke buslijnen ik moet hebben. Ah, wat is het toch makkelijk reizen in deze eeuw.

De huisdieren zijn dol op me. Polly de kat blaast normaal naar iedereen, maar komt gewoon naast me zitten. En Bilo de hond volgt me overal naartoe. Hij ligt momenteel achter de bureaustoel terwijl ik aan het typen ben. Vreemde zaak. Misschien is het de Hollandse geur. Allemaal kaas en tulpen, vermoed ik. Bij nader inzien, hopelijk alleen tulpen.

Vandaag naar de watervallen geweest. Looking Glass Falls, in de buurt van Asheville. Stukje over de rotsen geklauterd (zie uiterst charmante foto onderaan) en gezien hoe mensen van een waterval afgleden.

Geluiden

2009-08-12T15:55:00.002+02:00

Ik had een idee, misschien de kwalijke invloed van allerlei boeken over de natuur, dat het rustig is in de bergen. Maar er is altijd geluid.

Overdag zijn het de krekels. En een beest dat krekel-achtig is, maar ik kan er geen vertaling van vinden. Misschien is het zo'n insect dat je alleen hier vindt. (Zo is er een mug die een ongeneeslijke hersenvliesontsteking overbrengt die slachtoffers niet overleven, of in zo'n staat achterlaat dat je liever niet had willen overleven. Gelukkig erg zeldzaam, maar ik moet het maar in m'n achterhoofd houden voor het geval ik een rare ziekte ontwikkel in Nederland. Hoe vaak heb ik zoiets wel niet gezien op TV en dat de patient dan vergeten is dat 'ie in een tropisch gebied is geweest. "Does Florida count?" en dan zo'n geergerde "you moron" van House.) Deze krekelsoort trekt iedere zeven jaar door deze streek en produceert een vreemd metalig gekraak dat, wanneer je er een paar duizend tegelijk hoort, schijnbaar nogal angstaanjagend klinkt. Sammie vergelijkt het met het geluid dat de Langoliers maken in die Stephen King verfilming. Dit is niet een van die zeven jaar, dus het zal me bespaard blijven.

Ik zat op de veranda te lezen toen ik plotseling een zwaar zoemend geluid hoorde. "Mutante muggen," schoot het door me heen en ik stond meteen op om ze van me af te slaan, mocht dat nodig blijken. Het bleek een kolibrie. Die zitten hier veel en ze produceren een insectachtig geluid. Voor mij zien ze er heel exotisch uit - de manier waarop ze in de lucht stilstaan voor een met siroop gevulde beker en die tuiten in plaats van snavels - maar voor de bergbewoners zijn ze net als merels thuis. Sammie en Jim waren aangenaam verrast door mijn enthousiasme toen ik buiten adem vertelde dat ik een kolibrie had gezien op de veranda. Blijkbaar zijn het agressieve beesten. Altijd aan het vechten met elkaar, hun territorium aan het verdedigen.

's Avonds kan ik niet slapen met het raam open. Het geluid van zoveel krekels is overweldigend. Ik dacht dat het op het platteland van Groningen lawaaierig was, maar dit is gewoon bizar. In de loop van de nacht beginnen vervolgens ook nog eens de coyotes te loeien. Alweer zo'n geluid dat ik niet herkende en daardoor exotisch en angstaanjagend klinkt. Ook de hond, Bilo, is niet dol op coyotes en begon zenuwachtig op en neer te lopen door het huis. Dat vulde me nu niet echt met vertrouwen. Volgens Sammie lopen ze soms zelfs de veranda op. "Makkelijk af te schrikken?" vroeg ze. "Ik zou het niet weten. Ik heb het nog nooit durven uitproberen."

Yep, 's nachts gaat het raam dicht en dan mis ik het kalmerende geruis van auto's in de nabije afstand.

Toch maar vliegen

2009-08-10T20:37:00.003+02:00

"Dames en heren, als ik even uw aandacht mag. Het is heel belangrijk dat u WAAAAAHAAAA en vooral niet YAAAAAAAAAAA want dat kan gevaarlijk zijn. Ons volgende station is AAAAAAAH -olina. Over vijftien minuten."
"Wat zei ' ie?" vroeg Renee, de passagier naast me.
"Iets over, eh, iets belangrijks."
"Ik hoorde niks want dat kind was aan het krijsen. Man, wat is dat kreng luid!"
Het kreng en haar moeder zaten in de stoel naast ons. Renee deed geen moeite te fluisteren, dus ik mocht haar meteen. De conducteur kwam door de coupé gelopen.
"Wat zei u over North Carolina?" vroeg Renee
"Niks. Ik zei niks over North Carolina," bromde de conducteur die enigszins chagrijnig was omdat ze maar bleef vragen wanneer er een korte peukpauze ingelast kon worden.
Renee stond op. "En nu is het mijn beurt om op en neer te rennen over het gangpad en te krijsen als een speenvarken." Ze wierp een nonchalante blik op het kind en haar moeder. Ik dacht even dat ze dat serieus van plan was.
"Als ik jou was zou ik vliegen naar Miami," raadde ze me aan. Ze had al een nacht doorgebracht in de trein van Connecticut naar North Carolina, dus ze wist waar ze het over had. "36 uur is té lang. Gewoon té lang."

Het idee van vliegen sprak me steeds meer aan. Ook omdat het ongeveer dezelfde prijs was als treinen en ik mijn ticket bij Amtrak nog kon annuleren. Treinen was ongeveer 36 uur, vliegen wordt een uur of drie. Ik ga volgende week zondag van Asheville, NC via Charlotte, NC naar Miami. Zelfs al zit ik dan wéér naast een krijsend kind, dat kan ik wel een paar uur aan.

Momenteel ben ik in Burnsville, North Carolina. Vandaag zijn we Mount Mitchell op gegaan, de hoogste berg aan deze kant van de Mississippi. Aangezien ik nog nooit een berg had gezien (behalve van veraf of op TV) was dat wel bijzonder. De lucht hier is heel fris en aangenaam. Je merkt nauwelijks dat het naar de 40 graden klimt. Wat ook weer verradelijk is, want je merkt daardoor ook niet dat je te weinig vocht inneemt. Morgen gaan we op zoek naar de Cherokee indianen. Het reservaat bestaat niet uit tipi's, zo ben ik al gewaarschuwd. De tenten zijn vervangen door casino's en de cultuur van delen vervangen door gezond kapitalisme. Helemaal geïntegreerd in de maatschappij. Ik zal een mailtje sturen naar Verdonk, kan ze op reisbezoek.

Foto's:

- Ik bij Licklog overlook. Sammie vond dat een hilarische naam, dus vandaar de foto.

- Sammie en ik op weg naar Mount Mitchell.

- Foto van zelf die foto maakt.

Mutante muggen

2009-08-07T02:26:00.003+02:00

Vanochtend waren het er nog vier, inmiddels tel ik meer dan vijftien gigantische rode bulten op m'n benen. Zijn dit muggebulten? En zo ja, wat voor mutante muggen hebben ze hier dan in vredesnaam rondvliegen? Het jeukt als een motherfucker, zoals ze dat hier zeggen.

De buurt rond het hostel is behoorlijk kleurrijk. Mensen roken gewoon wiet in het openbaar, voor tien uur 's ochtends staat er een kleine rij alco's voor de drankwinkel te wachten en er is veel geschreeuw en gevloek op straat. Niet echt de beste buurt, maar ik zou het niet als onveilig omschrijven. Sterker nog, er zijn zoveel mensen op de been die elkaar allemaal in de gaten houden dat er een vreemd gemeenschapsgevoel bestaat die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Heel vreemd, maar wel interessant. Ik zal maar niet te enthousiast zijn, voor ik morgen op weg naar de metro beroofd word. Zou ook maar zo kunnen gebeuren.

Vrijdag (morgenochtend) trein ik naar Charlotte. Ik verwacht niet dat ik daar veel toegang heb tot internet, dus dit kan wel voorlopig m'n laatste bericht zijn. Blijkbaar hebben ze erg veel insecten in North Carolina. Het gebied staat bekend om de muggenplagen. Uh-oh.

Washington

2009-08-05T02:25:00.004+02:00

Ik had een ticket gereserveerd voor het bezoeken van het Washington Monument, die obelisk in het centrum. Alles zat vol, maar er was nog een plek beschikbaar donderdag. Nu ik de bevestiging heb ontvangen, zie ik pas dat het donderdag de 13de betreft als ik al lang en breed inNorth Carolina ben. Weer een teleurstelling voor de toch al matige ervaring die ik Washington DC mag noemen.

Uit verveling ben ik in een park gaan zitten lezen. Niet onaardig, maar ik heb inmiddels zo'n boekencollectie doorgewerkt (in Boston deed ik hetzelfde) dat ik erover denk al die zooi maar naar Nederland te posten. Al dat gewicht wil ik niet de hele weg naar Miami meezeulen.

Het wordt elke dag warmer. De laatste dagen was het alleen maae 30. Ik raak eraan gewend, maar waar ik niet mee overweg kan is die verkoudheid bezorgende airco overal. Die staat in elke bar te blazen om het een koude 20 te maken. En als je dan steeds naar binnen en buiten loopt, is dat zeer... vervelend. Het is zo erg, dat ik sinds vandaag steeds op de lege terassen zit. Leeg niet vanwege de crisis, maar leeg omdat de suits liever in de kou zitten.

That's not the real Benjamin Franklin, I'm 99 percent sure

2009-08-02T20:34:00.004+02:00

Overal zie je Benjamin Franklin. Blijkbaar komt ' ie oorspronkelijk uit deze streek. Zat ooit in de Philadelphia gemeenteraad voordat hij naar het congres ging. Dus je ziet hier Ben Franklin poppen, Ben Franklin uithangborden, Ben Franklin onder de indruk van de fantastische keuken van restaurants, Ben Franklin, Ben Franklin, Ben Franklin. Je kunt zelfs lunchen met 'm en dan allerlei vragen stellen. Deed me meteen denken aan "The Office".

Nadat ik de Star Trek exhibition had bezocht in het Franklin (yep) museum (eigenlijk was de vaste tentoonstelling over menselijke anatomie veel boeiender dan het hele Star Trek gebeuren) kwam ik langs de fameuze Liberty Bell. Toegang was gratis, dus ik dacht: waarom niet? Binnen kwam ik tot het besef dat ik helemaal niet begrijp waar alle drukte nu over gaat. Het is een gebarsten klok. Gebarsten omdat het niet goed gegoten was. Gerepareerd en vlak na de onafhankelijkheidsoorlog opnieuw gebarsten. Gerepareerd en vervolgens omstreeks 1850 voor de laatste keer gebarsten.

Wauw. Binnen een vervelende film met authentieke Amerikaanse pompeuze muziek die de vraag stelde waarom we zo gefascineerd zijn door dit object. Ben ik dat? Daarna de vraag: waarom komen zoveel mensen erop af? Waarom bent u hier? Dat vroeg ik mezelf nu ook af. De Liberty Bell zelf stelde ook maar weinig voor. Gewoon een klok. Met een barst. En veel kleiner dan ik had verwacht. Bijna net zo'n deceptie als de Eiffel toren. Ach ja. Het kostte me niks.

It's always sunny in Philadelphia

2009-08-01T20:28:00.003+02:00

Op de fiets door Fairmont park in Philadelphia is een ervaring. De highway langs het park is deze maand afgesloten wegens werkzaamheden, dus fietsers kunnen gewoon over de openbare weg die langs de Schuylkill rivier slingert. Na een mijl of wat is het centrum vaag in de verte nog net te zien. Dat levert zo al een aantal kodakmomenten op. Het is weer eens dertig en warm, dus ik bracht de ochtend op de fiets door en 's middags zocht ik de schaduw op. Ik draag een korte broek, normaal heb ik 365 dagen per jaar een spijkerbroek aan, dus mijn spierwitte benen dreigen te verbranden als ik langer dan een uur in de zon loop.

Het blijft hier voorlopig warm. Het stormt flink aan de oostkust. In Jersey zijn zelfs tunnelwolken (een voorbode van tornado's) gesignaleerd en dat is zeer uitzonderlijk voor dit gebied. De storm schuift ten noorden van Philadelphia weg naar de oceaan, dus ik zit hier momenteel goed. In Boston hebben ze momenteel minder geluk. Ook in North Carolina, waar ik volgende week ben, spookt het flink. Washington DC en Philadelphia hebben momenteel goed weer. Vanaf morgen wordt het echter bewolkt en de luchtvochtigheid neemt zodanig toe dat het erg vervelend dreigt te worden. Tot zover het weerbericht.

Heel Connecticut lang

2009-07-31T15:06:00.004+02:00

"Bob bood meteen aan om mee te betalen voor de benzine, maar Joe zei niets. Uiteindelijk 'betaalde' hij met een van de vissen die we hadden gevangen. Dat is nu Joe. Hij wil altijd z'n geld in de zak houden. En als hij het alleen maar had aangeboden om, jeweetwel, mee te betalen aan de benzine? Maar nee. Hij gaf een vis. Die we net hadden gevangen. Wel, ik ben er klaar mee. Ik ben er helemaal klaar mee. Joe bekijkt het maar. Hij heeft z'n doodvonnis getekend. Het is gedaan met 'm. Met z'n... Kijk, hij had het alleen maar hoeven aanbieden. Dat is alles. Toen Bob zei: 'joh, hier is wat geld voor de benzine' had hij toch gewoon kunnen aanbieden ook mee te doen? Hij gaf alleen maar een vis. Dat is Joe. Ik ben er klaar mee. Hij heeft z'n doodvonnis getekend. Ja, z'n doodvonnis. Nee, ik overdrijf niet. Ik ben er helemaal klaar mee. Had ik dan iets moeten zeggen? 'Joe, betaal dan mee met de benzinekosten?' Dat had hij toch zelf moeten kunnen zien? Dat had hij ook wel gezien. Toen Bob het aanbood, dat was het moment. Ik ben d'r klaar mee. Doodvonnis, zeg ik je. Ja. Nee, uiteindelijk zal het er wel op uitdraaien dat ik het hem moet vertellen. Zo is het altijd. Moet ik naar 'm toegaan en zeggen: 'Joe, je kunt toch op z'n minst aanbieden mee te betalen voor de benzine?' Moet ik hem uitleggen wat manieren zijn? Daar heb ik geen behoefte aan. Maar uiteindelijk zal het er wel op uitdraaien ja. Nee, ik ben er klaar mee. Het is gedaan met 'm. Ik weet niet wat Bob denkt, maar zo denk ik erover. Zijn doodvonnis heeft 'ie zelf getekend. Betaalt 'ie met een vis. Een vis die we zelf gevangen hadden. Wat koop je daar nu voor? Maar zo is Joe. Zo is Joe."

It's the economy, stupid

2009-07-30T12:52:00.005+02:00

Het lijkt wel of Amerikanen veel meer met de crisis (steevast verzuchtend "the economy" genoemd in plaats van "financial crisis" of iets dat meer op "onze" term lijkt) in hun maag zitten dan wij. De helft van de mensen die ik spreek is recentelijk werkloos geraakt. Een vrouw uit San Diego in Cape Cod vertelde dat ze eigenlijk weg wilden uit de woestijnstad vanwege de aanhoudende droogte (haar zoontje had nog nooit een onweersbui gezien) en haar vriendin was net haar baan kwijt geraakt. Maar dat maakt het er alleen moeilijker op, want nu was zij opeens de kostwinner en aangezien ze een goede baan had als leerlingenbegeleider op een high school (met baangarantie) was nu niet het moment om te verhuizen. Ze hadden de vakantie naar de Cape al geboekt, dus ze gingen maar. "Het is mooi voor Europeanen momenteel om op vakantie te gaan in de V.S.," zei ze "want de Euro gaat een heel eind hier." Inderdaad. Iedere keer als ik honderd dollar pin, zie ik dat er zeventig is afgeschreven op m'n rekening. Dat was de vorige keer dat ik hier was wel anders.

Toen ik een hostel wilde reserveren in Boston een nacht van tevoren, bleek er nog plaats genoeg te zijn. De eigenares van HI Mid-Cape vertelde dat de crisis HI Fenway (in Boston) hard raakt. Iedere zomer zit het er vol, maar deze maand is er plek genoeg. Het viel me al op dat het hier rustig was, maar dat zag ik, als tourist, alleen maar als "lekker rustig" niet "verontrustend leeg". Ik sprak gisteren een jongen uit Zwitserland die klaagde dat het zo leeg was. Niemand om mee te praten. Hij kwam erg veel Duitsers tegen. Hetzelfde wat de vrouw uit San Diego me vertelde. Tot nu toe ben ik nog meer Amerikanen tegengekomen dan Duitsers, maar het zijn er inderdaad veel. Het is een heel leger aan Duitse toeristen. Zou dat altijd zo zijn, of zou er een speciale reden voor zijn?

Pinchy's heengaan

2009-07-29T02:09:00.004+02:00

Het zal wel aan mij hebben gelegen, maar het leek bijna of hij me aanstaarde met iets van beschuldiging. Of berusting in zijn wrede lot. Ik weet het niet. Na een minuut stille overpeinzing pakte ik de kraker en brak een schaar af. Het gekraak was zo bevredigend, dat ik meteen de laatste minuut vergat die de kreeft beleefd moest hebben voor 'ie het kokende water in ging. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen voor het vlees. (Of is het vis?) Dat was minder bevredigend. Morgen toch maar weer een cheeseburger. Hoe moet dat toch als ik later rijk word als ik groot ben? Afijn, het was een interessant experiment dat ik afsloot met een groot glas bourbon om de gore zeesmaak uit m'n mond te spoelen.

Dus ik huurde een fiets, ging even naar het strand, at een kreeft, banjerde wat rond de dorpjes en ik dacht: "yep, ik heb het wel zo'n beetje gehad met Cape Cod." Terug in het hostel boekte ik meteen een kamer terug in Boston en ik ga een dag eerder terug. Hoef ik ook niet zo vroeg op donderdag om de trein van elf uur uin Boston te halen. Met een vier uur durende busreis daarvoor, lijkt me dat vragen om problemen. Vooral omdat de bussen hier niet zo punctueel zijn en de Amtrak trein maar een keer per dag gaat.

Zoeken naar Eastham

2009-07-28T12:20:00.003+02:00

De Greyhound zette me af op Main Street in Orleans. Van daaruit was het een pittige wandeling naar het hostel, zei de folder. Een deel van die wandeling ging over de highway. Helaas geen voetpad, wel een waarschuwingsbord voor automobilisten dat er voetgangers op de weg zouden lopen. Gezien de rijvaardigheden van de gemiddelde Amerikaan (ongeveer hetzelfde als ik na een paar lessen) boezemde dat niet echt veel vertrouwen in.

Het was heet. Ik zweette wat af en sjouwde m'n koffer over een grote snelweg rotonde en ik dacht alleen maar: " waar zijn we nu helemaal mee bezig?" Na de rotonde zou het nog een halve mijl zijn, maar ik wist niet eens zeker of ik de goede kant op ging. Ik vroeg iemand de weg, maar die had nog nooit van het hostel gehoord. Na ongeveer een uur door niemandsland gewandeld te hebben, vond ik Eastham én het hostel.

Rond half zes vanochtend werd de kamer gewekt door het beginliedje van de Transformers. Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam. Een paar mensen kreunden demonstratief. Opeens besefte ik dat het m'n telefoon was. Die lag in m'n rugzak op de grond en ik lag in het bovenste stapelbed. Ik heb het maar laten gaan. Kijk straks wel of het belangrijk was.

Het is nu half zeven. Hier vlakbij is een plek waar ze fietsen verhuren, dus ik ga vandaag maar een stuk de Cape op fietsen. Er loopt een fietspad over heel Cape Cod. Maar goed ook, want ik peins er niet over me op de fiets tussen de auto's hier te begeven. Waar halen die mensen hun rijbewijs?

Getallen

2009-07-27T12:49:00.003+02:00

Net over de brug is het Massachusetts Institute of Technology, oftewel MIT. Het is een dorp op zich, zoals de meeste campussen in Noord-Amerika. Helaas is er op zondag weinig te doen. Het MIT museum is wel open en de toegang is op zondagochtend gratis. Het museum heeft een collectie aan robots en een tentoonstelling over hoe DNA werkt. Er was ook een "leer het zelf'" puzzel, maar die was niet zo moeilijk, dus vermoedelijk ben ik een stuk ouder dan de doelgroep. Uiteindelijk een t-shirt gekocht met pi erop in een heleboel getallen achter de komma. Ik ben al lang blij dat ik er drie weet. Wat je er aan hebt... Tsja...

De storm voorspelling is niet uitgekomen. Het was zelfs warm. Sammie belde en vertelde dat ze nu in Savannah was waar het 99 graden is. Ik wist niet precies hoe warm dat was, alleen dat het behoorlijk was, aangezien ik me hier al kapot zweet bij 74. Ah, 37,2 zegt de Google omzetter. En in Florida wil het momenteel zelfs in de drie cijfers lopen. Waarom ben ik niet naar Alaska gegaan?

Saint Joseph, MIA

2009-07-26T13:14:00.005+02:00

Het meisje achter de balie verontschuldigde zich en zei dat ze nog maar een jaar in Boston woonde. Dat is waarom ze nog nooit van het St. Joseph festival had gehoord. Het meisje naast haar vulde aan dat ze haar hele leven al in de stad woonde en er ook nog nooit van had gehoord. "Dat is geen goed teken," zei ik.
"Waar heb je gehoord van dat festival?"
"Het staat op de website van de gemeente."
De twee gaven elkaar een veelzeggende blik.

Het St. Joseph festival wordt gevierd in Little Italy, maar wat er precies wordt gevierd, is me nog steeds onduidelijk. Nadat ik de stad had bekeken vanaf Bunker Hill, waar de Britten tijdens een grote slag in de onafhankelijkheidsoorlog werden bevochten en de Amerikanen verloren, toog ik naar Boston's North End om het festival te bezoeken. Festival is nogal een groot woord. Het was een afgezette straat met wat kraampjes en schiettenten. Aan het eind daarvan stond een American-Italian clichématig "Quando, Quando, Quando" te 'zingen'. Ik liet het festival voor wat het was en trok naar de haven om in de schaduw "The Informers" te lezen die ik eerder die dag had gekocht. Het was erg heet en toen ik terug kwam in het hostel had ik twee doorzichtige strepen in mijn t-shirt waar de hengsels van m'n rugtas hadden gezeten.

Vandaag regent het. Volgens de voorspelling gaat het zelfs onweren en stormen vandaag. Eens kijken of ik een museum of iets dergelijks kan vinden.

Naar Boston

2009-07-25T12:32:00.004+02:00

"En wat is dat land?" vroeg de moeder terwijl ze Groenland aantikte met haar wijsvinger.
" Ijsland," antwoordde het kind vol trots.
"Ijsland, goed zo!"
Even dacht ik dat de moeder haar kind probeerde te stimuleren door haar altijd gelijk te geven. Maar toen ze vervolgens naar het landinsgestel als die "wieldingen" verwees en constateerde dat de vlucht 3234 kilometer was, terwijl er duidelijk "mi" achter het nummer stond, begon ik het ergste te vermoeden.
De rest van hun gesprek heb ik gemist. Nou ja, "gemist" is misschien niet de juiste woordkeus. Lang leve hoofdtelefoons. Na "Frost/Nixon", "Taken" en "Monsters vs. Aliens" probeerde ik nog een aflevering van "The Mentalist" te kijken, maar de tv's werden uitgeschakeld net voor het einde. Gelukkig zag ik nog net dat de decaan het had gedaan.

Nog een belangrijke les voor beginners als ik: na een lange vlucht is het onverstandig om een biertje te drinken bij je eten. Blijkbaar droogt het vliegtuig je behoorlijk uit, dus alcohol komt opeens hard aan. De menu-kaart in de kroeg waar ik was gaf bij kleinere gerechten de Turkey Club aan. Ik had niet zoveel honger, dus ik bestelde het broodje. Wat ik kreeg was een gigantisch bord met twee broodjes van drie lagen volgeladen met cheddar, kalkoen, sla en bacon. Lekker, maar veel te zwaar voor een vermoeide reiziger die ook nog eens lichtelijk aangeschoten is van z'n ene pint. De rest van het bord was daarnaast verzopen in zo'n halve kilo friet. Ik at de sandwiches op voor zover mogelijk en nam plichtmatig een paar frietjes. Toen de serveerster mijn bord kwam ophalen, keek ze me vol medelijden aan. Ik had niet eens de puf meer om uit te leggen waarom ik het niet op kon. Waarschijnlijk was ze daar ook niet in geïnteresseerd.

Easy as Hell

2009-07-11T17:35:00.003+02:00

Dell Customer Support: Goedemiddag met Dell, mag ik uw servicetag?
Dinges: Ja hoor. Dat is YADAYADA.
Dell Customer Support: Okee, dat gaat om een Latitude D830?
Dinges: Klopt.
Dell Customer Support: Wat is in het kort uw probleem?
Dinges: De harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Okee, dan ga ik uw doorverbinden met een technicus. Houdt u uw gegevens alstublieft bij de hand.
Dinges: J--

Ilse de Lange zingt

Dinges: --azeker.

Ilse de Lange zingt nog steeds, af en toe onderbroken door de boodschap "wist u dat de geavanceerde tools die onze technici gebruiken ook voor u beschikbaar zijn op support.euro.dell.com?"

Dell Customer Support: Goedemiddag met Dell, mag ik uw servicetag?
Dinges: Jazeker. YADAYADA.
Dell Customer Support: Wat is uw probleem, meneer?
Dinges: Mijn harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Heeft u de diagnostics al gedraaid?
Dinges: Ja, die zegt dat mijn harde schijf defect is.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Wat is precies de melding?
Dinges: Hard disc error.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Dinges: Dus ik dacht: goh, de harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Ja, het lijkt erop dat uw harde schijf defect is, dus we gaan u een nieuwe opsturen. Dat is voor de Latitude...?
Dinges: D830.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Ik ga even... een order aanmaken. Heeft u een momentje?
Dinges: J--

George Michael onderbreekt ons intieme gesprek.

Dinges: --azeker.

George Michael zingt nog steeds. Daarna doet Celine Dion een poging tot hetzelfde.

Dell Customer Support: Daar ben ik weer. Mag ik even uw e-mail adres?
Dinges: Ja, dat is BUHN, Bravo Uniform Hotel November @...
Dell Customer Support: Ho, wacht, wacht. Bravo...
Dinges: Ja, de letters. Vier stuks. B-U-H-N. Bravo, Uniform, Hotel, November.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Uh-huh. D-U-H-N@...
Dinges: Nee, B-U-H-N. "B" als in Bravo.
Dell Customer Support: Heu... "B" als in... Bed?
Dinges: "B" als in Bravo, ja.
Dell Customer Support: ... Eh...
Dinges: ... Zucht. "B" als in Bed.

Een dag later arriveert een nieuwe harde schijf. De verkeerde.

Een stukje David Mitchell & Robert Webb

2009-04-18T19:33:00.001+02:00

Gelukkig 2009

2008-12-27T15:10:00.001+01:00

Minderheidsrapportage

2008-11-29T22:18:00.007+01:00

Scene 2. INT. Precog chamber.

Deze week is mijn credit card gebruikt. In Spanje. Terwijl ik al in Nederland was. Mét mijn credit card. Cue bovendrijvende helderzienden. Rode bal. Gefluister: "Fraude. Fraude. Hmm, ffffraude."

Meer dan 200 euro is onterecht verwijderd van mijn dierbare, immer leeglopende rekening. Er zijn nog meer pogingen tot wederrechtelijke toe-eigening van mijn financiële middelen gedaan, maar deze zijn gelukkig niet goedgekeurd.

Ik heb direct mijn kaart geblokkeerd en een nieuwe geweigerd. Vanaf de eerste dag ben ik hier bang voor geweest. En dan noemt men me paranoïde. Ha! Eens te meer een bewijs dat een paranoïde persoon iemand is die iets meer begrijpt dan mensen die meer grip op de realiteit hebben.

Ja, denk daar maar eens over na.

Telekids komt weer bij je thuis

2008-11-23T14:45:00.002+01:00

Tuin op je buik

2008-08-15T19:35:00.004+02:00

"Fearing the consequences of his actions, Ned vowed to never ever again bring the dead back to life for more than a minute... until he did it again."

Op een bijzonder mooie ochtend in het idyllische plaatsje coeur d'coeurs ontdekt Ned dat hij de doden weer tot leven kan wekken. Helaas komt die gave met een buitengewoon vervelend prijskaartje. Het eerste seizoen van de ietwat bizarre serie Pushing Daisies telt helaas maar negen afleveringen in verband met de schrijversstaking. In de VS komt het vanaf september terug met 22 afleveringen. In Nederland zendt Net 5 de serie uit vanaf aanstaande dinsdag.

Pushing Daisies is van Bryan Fuller, het creatieve genie van het eveneens sprookjesachtige Wonderfalls en de wat morbide maar humoristische Dead Like Me. Zijn nieuwste project combineert de beste eigenschappen van deze twee shows en voegt iets speciaals toe. De wereld waar Ned in leeft is een vreemde combinatie van verschillende tijdperken. Je ziet bijvoorbeeld ouderwetse auto's en hypermoderne hybridewagens, zeppelins en vliegtuigen, kruideniers en megawinkels, bloemenvelden en betonblokken. Alles doet vreemd en toch bekend aan.

De serie is zeer fantasierijk vormgegeven. Vanaf de eerste aflevering dinsdag zul je meteen zien dat Pushing Daisies visueel niet te vergelijken valt met enige andere serie die we tot nu toe gezien hebben. Fuller's kenmerkende droogkomische dialogen en plotjes over de prijs van leven zitten in elke aflevering. Het acteerwerk is van Wonderfalls' Lee Pace, de realtief onbekende Anna Friel uit Engeland en Chi McBride, bekend als de directeur van Boston Public en de rijkaard die House uit z'n ziekenhuis wilde knikkeren.

Vanaf dinsdag elke week om 20.30 uur op Net 5. Hieronder een trailer die helemaal niets verklapt, maar je een idee geeft van de look van het programma.

Examenopdracht Nederlands

2008-08-05T10:46:00.005+02:00

Lees het volgende verhaal aandachtig door. Beantwoord daarna de vragen eronder.

Paddogebruiker overleden na sprong uit raam

(Novum) - Een 18-jarige Hagenaar is vrijdagavond omgekomen nadat hij in 'zeer verwarde' toestand uit het raam was gesprongen. De politie kreeg rond 21.30 uur de melding dat hij door verkeerd gebruik van hallucinogene paddestoelen erg in de war was geraakt. Dat laat de politie zondag weten.
De man had zich in zijn woning aan de Albert Schweizerlaan opgesloten en was al uit het raam gesprongen toen de politie arriveerde. Hij werd naar een ziekenhuis gebracht, waar hij diezelfde avond aan zijn verwondingen overleed.
Toen het ambulancepersoneel de man probeerde te stabiliseren voor vervoer, explodeerde een zuurstoffles van de ambulance. Daarbij raakten twee agenten en een ambulancebroeder lichtgewond. De Arbeidsinspectie onderzoekt hoe de fles heeft kunnen exploderen.
Vorig jaar ontstond ophef over paddo's nadat een 17-jarig Frans meisje in Amsterdam was gesprongen na paddogebruik. Ook zij overleed. De Tweede Kamer werkt sindsdien aan een verbod op de paddestoelen, maar dat kon niet meer voor het zomerreces worden geregeld.

Copyright, Novum

Vraag 5 - Wat was de doodsoorzaak van de man uit het artikel?

a - Paddo's werden hem fataal.
b - De sprong uit een raam werd hem fataal.
c - Een ontploffende zuurstoffles werd hem fataal.
d - Een Frans meisje werd hem fataal.

Vraag 6

Stelling I : De man sprong door een raam en raakte gewond door de glasscherven.
Stelling II: De man sprong uit een raam op een hoger gelegen verdieping en raakte gewond door de val.

a - Alleen stelling I is juist.
b - Alleen stellling II is juist.
c - Stelling I en II zijn allebei juist.
d - Stelling I en II zijn allebei onjuist.

Vraag 7 - Het Franse meisje...

a - Werkte aan een verbod op paddo's.
b - Werkte in Amsterdam.
c - Sprong in Amsterdam.
d - Sprong van een brug.

Vraag 8 - Albert Schweizer...

a - Woonde in een laan.
b - Woonde in een ziekenhuis.
c - Bedoelde het niet zo kwaad.
d - Bedoelde u soms: Albert Schweitzer?

Vergelijking

2008-06-04T19:42:00.002+02:00

A - "Aantal gewonde treinreizigers gehalveerd" (Bron: ANP)
B - "Gewonden door trein gehalveerd in 2007" (Bron: FOK.nl)

Wat is er mis met kop B?

Our lovely city

2008-05-03T14:11:00.005+02:00

Net wanneer ik de laatste hand aan mijn getekende versie van deze prachtige stad leg, hoor ik op de radio dat ik in de onveiligste gemeente van Nederland woon. Volgens de misdaadmeter van het AD, dat zich baseerde op politiegegevens van 2007, is Eindhoven de onveiligste gemeente van Nederland. En passant noemt het AD dit gebied ook nog even "de provincie".

*Grom*

Toch ook goed om te melden dat het aantal delicten wél is afgenomen in 2007 en de stijging van het aantal geweldsmisdrijven is afgenomen. Jawel, de stijging is gedaald. Nou, dat is een opsteker. Waar is Batman als je hem nodig hebt?

Ik heb me ergens aan geërgerd

2008-05-01T15:52:00.001+02:00

Baas Bea

2008-04-26T20:00:00.000+02:00

Een klassieker van Buro Renkema. Wel zo toepasselijk deze week.

Dat is een mening (3)

2008-04-12T16:44:00.002+02:00

Dat is een mening (2)

2008-04-04T13:51:00.003+02:00

V: Meneer, ik ben van de NOS, mag ik u wat vragen?
A: Wel, ik moet eigenlijk nog even –
V: Vindt u dat het h-woord moet verdwijnen?
A: Eh, wel, nou, eh… Mijn buurman is van de verkeerde kant en wel, eigenlijk…
V: Ik bedoel de hypotheekrenteaftrek.
A: Oh. Ah, um, ik-eh…
V: Wat is uw mening daarover?
A: Nou, ik moet zeggen dat ik niet zoveel weet over de, eh… dat h-woord.
V: Zou het u verbazen als ik u vertel dat sinds de hypotheekrenteaftrek is ingevoerd, het land een jaarlijks een tekort op de begroting heeft van ruim tien miljard euro?
A: Oh, is dat zo?
V: Dat is zo.
A: Wel, ja. Ja, dat zou me best wel verbazen, ja.
V: En toch is het zo.
A: Wel, uhm, dat klinkt als veel geld, dus…
V: En zou het u verbazen als ik u vertel dat het aantal geconstateerde gevallen van hersentumoren bij eigenhuisbezitters sinds de invoering van de hypotheekrenteaftrek is toegenomen met acht komma drie procent?
A: Oh? Wel, ah… Um… Dat zou me wel een beetje verbazen, ja.
V: En toch is het zo.
A: Oh, nou, dat klinkt niet zo gezond.
V: Dus, dan vraag ik u nogmaals: vindt u dat de hypotheekrenteaftrek moet verdwijnen?
A: Wel, um. Ja, als het… Ik denk van… Ja. Ja, ik denk dat het tijd wordt, ja.
V: En waarom vindt u dat?
A: Wel, eh, nou, dat is gewoon mijn mening. Die hypo… hypotheker… Dat lijkt me alleen maar nadelen te hebben en, eh, wel…
V: Bent u in het bezit van een eigen huis?
A: Ja. Ja, dat is te zeggen… Ik huur een flatje in de binne—
V: En u bent tegen de hypotheekrenteaftrek?
A: Ja, ik geloof het wel. Ja.
V: Dankuwel voor uw tijd.
A: Geen, eh… Geen…
V: Mevrouw, ik ben van de NOS, mag ik u wat vragen?

Dat is een mening

2008-02-13T13:43:00.003+01:00

Een dinercafé in Nuenen wilde tijdens valentijn de eetgelegenheid verlichten met duizend kaarsen. Wel zo romantisch, vond de eigenaar. Romantisch als je van verkoolde lijken houdt, vond de brandweer. Geen kaarsen dus. Het argument van de brandweer dat het brandgevaarlijk is om duizend kaarsen in een café aan te steken, is niet zo helder op de eigenaar overgekomen getuige deze quote uit het Eindhovens Dagblad van vandaag: "Er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in de mening van de brandweer."

Twee dingen in die zin die me aan het lachen maakten vanochtend. Als eerste de genoemde "kern van waarheid". Hoezo, kern van waarheid? Alsof het aansteken van duizend kaarsen niet noodzakelijkerwijs brandgevaarlijk is. Natuurlijk is dat brandgevaarlijk. Dat hoeft niet te betekenen dat er sowieso een brand zal uitbreken, maar het gevaar lijkt me overduidelijk aanwezig. Blijkbaar heeft de brandweer niet goed overgebracht wat er nu precies zo gevaarlijk aan is. Ik pleit in de toekomst voor een fijne powerpointpresentatie. Met plaatje van een kaars, gevolgd door een afbeelding van een omgevallen kaars en daarna een nieuwsfoto van mensen die brandend een gebouw verlaten (toch net iets leuker dan mensen die een brandend gebouw verlaten.)

Dan was er nog "de mening van de brandweer". Technisch kun je zeggen dat de brandweer een mening heeft. Ze vinden iets. Iets dat behoorlijk in de richting van feit staat. Maar wat is een feit? Sinds enkele jaren zien we een vreemd verschijnsel in Nederland. Alles is opeens iemands mening. Genocide is een mening. De evolutietheorie is een mening. Zelfs zwaartekracht is een mening waar 99,99 procent van de aardlingen het mee eens zijn. Volgens mij komen we een paar woorden te kort. We hebben nog minstens twee gradaties tussen mening en feit nodig. Die zijn er vast wel. Ik herinner me stompzinnige opdrachtjes op de middelbare school waarin we feiten van meningen moesten onderscheiden. Ik vraag me af of, als je empirisch onderzoek zou doen, middelbare scholieren steeds vaker dingen als "mening" betitelen. Mening als feit en mening als opinie zijn natuurlijk twee héél verschillende dingen. Zijn daar geen mooie termen voor?

Blauw lievelingskleur van premier

2007-12-07T14:07:00.000+01:00

DEN HAAG – De lievelingskleur van premier Jan Peter Balkenende is blauw. Dat maakte hij gisteren bekend tijdens een spoeddebat in de Tweede Kamer. Kamerleden toonden zich opgelucht dat de kwestie eindelijk is opgehelderd.

De Volkskrant publiceerde maandag een pagina uit een klasgenotenboekje uit Balkenende’s tijd op het Christelijk Lyceum voor Zeeland. Daarin had de minister-president onder favoriete kleur “rood” gezet. Deze onthulling sloeg in als een bom in politiek Den Haag.

Balkenende zei dinsdag in een interview in NRC Handelsblad dat de lievelingskleurkwestie een privé-aangelegenheid is. Het parlement reageerde daarop verontwaardigd. Zelfs binnen de gelederen van het CDA ontstond commotie naar aanleiding van de uitspraken in de NRC.

Kamerlid Boris van der Ham (D’66) vroeg woensdag een spoeddebat aan. “Het kan toch niet zo zijn dat we in een democratie leven waarin we niet eens zeker weten of de leider van het land liever paars of groen heeft?”

“Het volk heeft recht op deze informatie, meneer de president”, aldus kamerlid Hero Brinkman van de PVV. Na een uur ontwijken van vragen van GroenLinks, PVV, VVD en D’66 gaf Balkenende eindelijk toe. “Het is blauw. Ik geef het toe, mijn lievelingskleur is blauw”, zei de premier waarna hij in tranen uitbarstte.

De SP diende daarna een motie van treurnis in. “Dat het zo lang moest duren voor het hoge woord eruit was, is een slechte zaak voor Nederland, voor de democratie én voor ons vertrouwen in de politiek”, vond SP’er Jan Marijnissen.

Tekeningetje

2007-12-06T17:00:00.000+01:00

Deze week getekend en gekleurd met m'n glorieuze nieuwe aanwinst. Het is een portret van iemand die me heel dierbaar is. Ikzelf.

1. De penversie

2. Ingekleurd

3. Ingekleurd en anders belicht om de accenten wat te benadrukken.

Shields Up

2007-12-03T13:55:00.000+01:00

Twee weken geleden kocht ik een digitale pen. Zo kan ik m'n flauwe tekeningetjes een stuk gemakkelijker inkleuren, want een schaduwrand tekenen met de muis is frustrerend lastig. Na installatie bleek ik echter nog steeds geen strakke lijnen te kunnen trekken, omdat de cursor bibberde. Na wat ICT-achtige tests kwam ik erachter dat de monitor de schuldige was. Voor de techneuten onder ons: de refreshrate van 60 Mhz stoorde de elektronische spanning op het tekenveld, waardoor het apparaat last kreeg van interferentie.

Het advies van de fabrikant: verander de refreshrate. Helaas kan dat niet. Mijn superdeluxe 22" TFT staat op 1680x1050 omdat een lagere resolutie lelijk beeld oplevert. Bij deze native resolutie kan ik alleen voor zestig megahertz kiezen. Helaas pindakaas. Tot zover de technobabbel. Ik had een aantal opties:

a) terug naar een ouderwetse monitor

b) een lage resolutie kiezen

c) een ander tekentablet aanschaffen

Ik koos voor mijn zelfbedachte oplossing "d". Tadaah:

Mooi is anders, maar mijn kartonnen schild met een laag aluminiumfolie er overheen gespannen werkt als een trein. De folie reflecteert de straling van de monitor en mijn cursor bibbert niet meer. Hahaa! Misschien moet ik patent aanvragen.

Eric, we hardly knew ye

2007-10-20T15:25:00.001+02:00

Ter uwer vermaak een ingezonden brief uit de Sp!ts van vrijdag 19 oktober. De schrijver ervan heeft ongetwijfeld een groot gevoel voor humor. Dat, of hij is mild psychotisch en lijdt tevens aan megalomane episodes. Het foutieve gebruik van bijzinnen en incoherente structuur wijst overigens op het tweede scenario.

Ik stop met het insturen van reacties. Ik lees steeds minder kranten en kijk niet meer naar het journaal, er is namelijk geen nieuws meer. Alles wat de toekomst zal brengen, is allang bepaald door een select gezelschap dat alle touwtjes in handen heeft, alles draait alleen nog maar om geld en wereldheerschappij. En wij staan aan de voet van de berg te schreeuwen dat we het er niet mee eens zijn, tevergeefs. Dus ik heb geen zin meer om met jullie in discussie te gaan over triviale zaken. Jullie luisteren toch niet. Het is grappig hoeveel tijd de mensen besteden aan het bestrijden van de duivel; als ze net zoveel energie zouden besteden aan het liefhebben van elkaar, zou de duivel nooit meer ter sprake komen.
Eric D.

(Achternaam weggelaten i.v.m. het beleid op achternamen op dit blog.)

108

2007-10-17T18:39:00.000+02:00

De eerste strip die ik sinds 2005 heb gemaakt. En uiteraard gaat 'ie over TV. Ik heb nog steeds niet uitgevogeld hoe ik ze in een goed formaat publiceer. Blogger heeft irritante beperkingen wat dat betreft. Dus Tinypic heeft wederom deze afbeelding gehost, wat betekent dat dit over een paar maanden niet meer te zien is.

Ik zal eens een e-mailtje naar Blogger sturen over dat afbeeldingsgrootteprobleem.

Nog niet wakker

2007-10-01T11:10:00.000+02:00

Zoals iedere werkdag de afgelopen weken, spitte ik vandaag de kranten en nieuwssites door op zoek naar een geschikt onderwerp voor een Follow-up (of Flupje, zoals we dat plegen te noemen.) Ik ben eigenlijk aan het werk over een verhaal over vermiste kinderen, maar mijn oog viel op het bericht dat ouderen meer drinken. Nou ben ik waarschijnlijk nog niet helemaal wakker, want ik begrijp niks van de volgende zin:

"Vrouwen blijken meer te drinken dan hun mannelijke leeftijdsgenoten: bijna een op de drie 55-plussers die hulp zoekt is een vrouw." (Bron: NU.nl)

Dan dringt zich de vraag op: welk geslacht hebben die andere twee dan? Mijn conclusie is dat vooral androgyne 55-plussers last hebben van alcoholisme. Ik zal wel iets over het hoofd zien. Maar ik heb het bericht nu twee keer gelezen en ik snap het nog steeds niet.

Ex-papegaai

2007-09-14T18:40:00.000+02:00

Vandaag las ik in NRC next een lang verhaal over papegaai Alex. Jeweetwel, 's werelds slimste papegaai. Wat me opviel was de term "ex-papegaai" in de eerste zin. Een verwijzing naar Monty Python zou in een gemiddelde krant waarschijnlijk door een eindredacteur naar de prullenbak zijn verwezen. Maar niet in de NRC next. Ik vond het een prachtige zin. Wilde ik even delen. En, oh ja, natuurlijk de bewuste sketch:

"This parrot is no more! It has ceased to be! It's expired and gone to meet its maker! This is a late parrot. It's a stiff! Bereft of life, it rests in peace! If you hadn't nailed it to the perch it would be pushing up the daisies! Its run down the curtain and joined the choir invisibile! This is an ex-parrot!"

Lege dag

2007-09-12T14:29:00.001+02:00

Weer niet veel geproduceerd. Zat wat te emmeren op verschillende invalshoeken op een verhaal over Ubuntu. Wat eigenlijk al een slaapverwekkend gegeven op zich is, maar niettemin vind ik van mezelf dat ik er een interessant en bovenal begrijpelijk artikel van zou moeten kunnen maken.

Ja. Zou. Moeten. Kunnen.

Morgen maar eens de ANP agenda opnemen in Tilburg. Dat wilde ik eigenlijk maandag pas doen, maar gezien het lage productieniveau tot nu toe deze week, is het tijd voor meer drastische maatregelen. Ik heb trouwens nog helemaal geen agenda-nieuws gedaan, dus dat mag ook best eens een keer. In het kader van "een gevarieerd pakket" afleveren.

Audities

2007-09-11T17:08:00.000+02:00

Weer eens een paar joetjoeb filmpjes. Deze keer van de Britse X-Factor audities. Mensen die erg veel last hebben van plaatsvervangende schaamte kunnen beter niet kijken. Ze gaan van kwaad naar erger.

Hier krijgen de ouders er ook nog eens van langs als ze verhaal komen halen.

De volgende is gênant op zoveel niveaus.

Ze zijn opeens zo aardig dat ik er zenuwachtig van word.

Eigenlijk zijn ze allemaal leuk. (Ga maar even lekker een uurtje youtuben.) Nog ééntje dan. Deze heeft zo'n grappige kop als ze wordt afgewezen.

Zoeken naar nieuws (6)

2007-09-11T11:42:00.000+02:00

Met nieuwe energie ging ik vanochtend weer aan de slag. Tot alles weer begon te draaien en ik misselijk werd. Ik kroop toch maar achter de computer en tikte een een nieuwe invalshoek bij een van m'n ideeën van vorige week. Eindelijk een goed idee voor een langer artikel. Het verhaal is eind oktober actueel, dus ik heb wat tijd om fatsoenlijke bronnen te spreken.

Ik zag een nieuwe lead langskruipen toen ik me stond te douchen. Vreemd hoe momenten van inspiratie altijd komen onder de douche of op de WC. Wellicht heb ik tegeltjes en een wastafel nodig op m'n kamer.

Misschien kan ik trouwens nog een "hoe maak ik een pompoenlantaarn" verhaaltje maken voor Halloween. Zeg maar 350 woorden en de foto's die ik vorig jaar op m'n blog zette erbij. Dat is toch wel een leuk servicebericht waard in het kader van burgerjournalistiek?

Of misschien ben ik nu echt aan het ijlen geslagen...

Zoeken naar nieuws (5)

2007-09-07T11:57:00.000+02:00

Slecht weer leidt tot meer snoepen. Dat stond vanochtend in de NRC next. Dus ik gelijk op zoek naar oorzaken. Volgens het bericht zorgt snoep voor troost in barre tijden. Een voedingsdeskundige in Wageningen vertelde me dat het eerder logisch was dat kinderen meer binnen blijven bij slecht weer en dan meer om snoep zeuren. Hmm.

De universiteiten blijken op vrijdag vrijwel verlaten. Het was echt hard zoeken naar een professor die me iets kon vertellen. Het voedingscentrum zette me zo lang in de wacht dat ik uiteindelijk maar ophing. En de GGD was ook praktisch leeg. Ik heb overal uitgelegd dat ik niet kon wachten wegens een deadline en dan gaan mensen wel meteen meer hun best doen. Meestal vragen ze me de vragen in een mailtje te zetten, maar daar ga ik nooit op in. Ik hou niet van mail-gesprekken, omdat ze zo weinig opleveren.

Vanmiddag ga ik een paar snoepwinkels langs. Kijken of zij iets gemerkt hebben. Misschien wat mensen op straat vragen. Vast wel een aardig berichtje voor in een regionale krant. Ach, het houdt me van de straat. Of nee, eigenlijk niet. Juist andersom. Het haalt me voor m'n computer vandaan.

CANDY! "But where are the pictures? You can't read without pictures! Forget it... Send in more planes!"

UPDATE: Het radionieuws van 13.00 uur maaide het gras volledig voor m'n voeten weg met exact dezelfde invalshoek en uitvoering. In plaats van ruimte te geven aan paranoïde waangedachten over mensen die m'n blog lezen heb ik besloten dat m'n idee zo onorigineel was dat iedereen er nu mee bezig is. Dus ik heb een andere invalshoek bedacht. Maar ik ga eerst even rondbellen en schrijven en dán ga ik er meer over vertellen.

Zoeken naar nieuws (4)

2007-09-06T16:04:00.000+02:00

Diverse ideeën over verhalen die in oktober en november relevant worden, zijn vandaag de revue gepasseerd. Maar de meeste heb ik bij voorbaat al afgeschreven. Leif Eriksson Day bijvoorbeeld. Of het 50-jarig jubileum van de Avro Arrow en diens roemloze ondergang. Dat zijn dingen die voor een tijdschrift misschien nog wel iets kunnen zijn, maar voor een krant is het allemaal drie keer niks.

Ik heb nu zo'n vijf á zes ideeën voor langere artikelen, maar het zou zomaar kunnen dat er uiteindelijk maar drie overblijven. Zo heb ik het Jip en Janneke verhaal maar alvast laten vallen. Dat zou vandaag af moeten zijn (morgen verscheen de laatste een halve eeuw geleden in Het Parool) en ik heb nu alleen maar een stukje die de vraag stelt of Jip en Janneke nog bestaansrecht hebben vandaag de dag. Zou leuk zijn geweest als ik wat meer tijd had en me ook écht kon verdiepen in biografieën en interviews met verschillende literatuurdeskundigen.

Vandaag heb ik grotendeels doorgebracht met het zoeken naar een uiterst onvindbaar persoon. Ik heb mails gestuurd naar verschillende e-mail adressen, maar ik heb haar telefoonnummer niet kunnen vinden. Erg vervelend. Ik heb een lijst van zo'n tien mensen met dezelfde naam in Amsterdam, dus plan B is dat ik ze morgen allemaal ga langsbellen.

Ondertussen hou ik maar steeds het nieuws bij. Je weet maar nooit of er opeens iets héél belangrijks gebeurt. Ik ben voornemens ten minste één keer per week een flupje te schrijven van iets dat vandaag gebeurt en morgen de krant in moet. Net als dat artikeltje over de OV-chip. Ach, dat gaat wel lukken. Nu de langere verhalen nog. Tekening van vandaag betreft iets dat vandaag in het nieuws was. Ik ga verder niet uitleggen wát, want dat doet afbreuk aan het flauwe tekeningetje.

Zoeken naar nieuws (3)

2007-09-04T22:24:00.001+02:00

Het regent klachten over de nieuwe OV-chipkaart die in Rotterdam getest wordt, dus dat was wel een berichtje waard. Ik schreef - na me te hebben ingelezen en ROVER en het ministerie van V&W eindelijk gesproken te hebben - een bericht van 450 woorden. De kern: "overheid houdt vast aan snelle invoering OV-chip." Dat bijna-nieuws is me geen 450 woorden waard. Ik heb het daarom weten in te korten naar 300. Loopt nog lekkerder ook nog.

Het is een begin, zullen we maar zeggen. Geen sterk begin, maar het is er. Ik heb die professor ook nog gesproken over Jip en Janneke. Hij vond dat de kinders hun beste tijd wel gehad hebben. Meteen maar lekker gequoot. Maar nu heb ik het gevoel dat ik meer nodig heb. Iets van wederhoor, het liefst: "welnee, Jip en Janneke zijn universeel ende waarachtig." De deadline hiervoor is donderdagavond, want vrijdag verwacht ik dat in ieder geval Het Parool er een stukje aan wijdt. Het is dan vijftig jaar geleden dat de laatste J&J verscheen.

Geen tekening vandaag. Het is namelijk nu al half elf en het is daarmee al ver na mijn gebruikelijke bedtijd. Ik word oud...

Zoeken naar nieuws (2)

2007-09-03T15:19:00.000+02:00

Nog voor acht uur was ik bij de benzinepomp, maar ze hadden alleen nog maar De Telegraaf. Dus vandaag meteen de bon voor een zes weken abo op NRC next op de bus gedaan. 's Ochtends meteen op zoek gegaan naar nieuws.

Even gedacht over een achtergrond bij die mogelijke wet tegen dierenseks. Men neme een ranzige site, vindt via de SIDN de eigenaar ervan en vragen stellen maar. Niet gedaan, want al die IP adressen worden gelogd en ik vond het toch niet kies om bizarre sekssites op het adres van mammie te registreren. Daarna heb ik gedacht over een artikeltje over Moeder Teresa. Die is woensdag precies tien jaar geleden van dit bestaan verdwenen. Toch maar niet gedaan, want invalshoek "wie is de nieuwe Teresa" is al vaker gedaan.

Ik schreef rond tienen een artikel over Jip en Janneke. Annie en Fiep leverden deze week vijftig jaar geleden hun laatste Jip en Janneke af. Stond destijds in het Parool. Maar bij het Parool hadden ze last van vroegtijdige dementie. Hema maar niet gebeld, want: verveldende PR-praat levert me allergische reacties op. Gepoogd contact op te nemen met hoogleraar kinderliteratuur in Nijmegen, maar die hing gelijk op. Ik stel me zo voor dat hij even geen tijd had. Dus ik bel morgen weer terug.

Het is een vrij slap verhaaltje. Oh, het is best redelijk geschreven, maar de nieuwswaarde is rond de drie procent. Er zal toch wel een betere invalshoek bestaan dan "Jip en Janneke bestaan nog steeds - hoezee"? Dus toen bezig geweest met de zaak tegen Marcel T. Maar die is voor onbepaalde tijd aangehouden. Dus geen rechtbankverslag, maar wie weet is er nog wel wat mee te doen in de nabije toekomst. Morgen ga ik proberen Jip en Janneke wat op te sexen, zoals de Britten dat zo mooi noemen.

Verder de hele dag op nieuwssites gezeten en me geërgerd aan de bellers van Stand.nl op Radio 1. Even voor drie uur was ik het zat en maakte ik een flauw tekeningetje dat ik even op dit blog wilde knallen. Bij dezen.

Alvast aan het zoeken naar nieuws

2007-08-31T15:12:00.000+02:00

Maandag begint het afstuderen weer. Deze keer gaat het beter, sneller en hopelijk foutlozer worden. Dat betekent minder dan een drie-spelfouten-op-twee-zinnen-ration. Mijn nieuwe theorie is dat ik onbewust nog helemaal niet wilde afstuderen de vorige keer. Deze theorie wordt door zeventig procent van de Nederlanders geloofwaardiger gevonden dan de "Dinges was gewoon ouderwets lui" theorie.

Nieuws. Nieuws. Hmm. Ik kijk steeds naar een leeg blaadje papier. Voor de afleiding speel ik met een honkbal en tik ik met mijn pen op mijn notitieblok. Dat is een eeuwenoud journalisten- schuine-streep-schrijvers ritueel om inspiratie op te doen. Sommige mensen geloven dat het de oergeest Journalismus Superior oproept, ikzelf denk dat het te maken heeft met linkerhersenhelftcommunicatie tot de motorcortex. Maar alleen als je rechtshandig bent, natuurlijk. Bij linkshandigen werkt het pentikken niet.

Nieuwsnieuwsnieuws. Heeft iemand misschien een lokroep voor nieuwswaardige gebeurtenissen? Ik twijfel nog tussen The Tick's "SPOOOOON!" en het meer hedendaagse "pas op, hij heeft een bom!" Ik denk dat de tweede lokroep, vooral wanneer hij juist getimed is in een druk bankfiliaal, wel eens nieuws kan opleveren. In ieder geval voor een leuk bericht op pagina 7 met een kop die begint: "Verwarde man (27)"...

Nu nog een stripje. Deze hoort eigenlijk thuis in een serie over de redactrice die een pilot voor een comedyserie schrijft, maar de meeste daarvan zijn nogal grof en de rest is saai. En deze heeft daadwerkelijk een paar mensen aan het lachen gebracht en dat gebeurt me niet zo vaak meer.

Wereldvreemd (4)

2007-07-27T22:28:00.001+02:00

Wederom breng ik m'n strip helemaal in de verkeerde volgorde uit op m'n "saaie blog" (uit: Bloggies juryrapport 2009.) Misschien moest ik m'n strippies maar gewoon één voor één inkleuren. Voor het archief: dit is officieel nummer 65. Als ik alle 'grappen' over SOA's, nerds, televisieprogramma's, journalistiek en pratende kikkers oversla, is dit weer de eerste enigszins mainstream strip.

Het lettertype is trouwens ook nieuw. Het heet "Gorilla Milkshake" en mocht je het willen downloaden: je vindt deze en meer lettertypes op de site van lettertype-ontwerper en illustrator Nate Piekos.

Op zwart

2007-07-19T10:15:00.000+02:00

*Hier volgen absoluut géén spoilers.*

Persoonlijk kan het me deze keer niet zoveel schelen. Het is altijd erg vervelend als je nog een film wilt zien en iemand verklapt het einde, dus ik kan me voorstellen dat menig Harry Potter-fan enigszins ontstemd is over het verschijnen van het nieuwste boek online. Dan zit er maar één ding op: een media-boycot.

Op zwart, dus. Ik doe hetzelfde als ik niet wil weten hoe een televisieserie afloopt. Ik heb dat geleerd na de Buffy Dies nieuwsberichten die ik enkele jaren terug las. Dat zet je toch ook niet in de kop van de titel? Je schrijft toch: "De Mol nu al bekend" als kop en niet "Johan Cruijff is de mol"? Dat is toch gewoon gezond verstand, lijkt me zo.

Maar ik heb nu al een paar keer gelezen hoe dat boek afloopt. Niet dat ik dat zo erg vind, maar stel nou eens dat ik een grote fanaat was van de tovenaarsleerling. Nu haast de uitgeverij zch te zeggen dat het gaat om een nep-versie. Maar dat lijkt me stug. Wie gaat er nu honderden pagina's schrijven voor de lol van een wijdverspreide nepversie? Dan moet je toch wel flink gestoord zijn en/of te veel tijd hebben.

Mijn suggestie: ga even op zwart de komende week. Vermijd NU.nl (die op de hoofdpagina een column heeft staan waar het mogelijke einde al meteen in de eerste zin staat), alle nieuwssites wat dat betreft, internetfora - ga eigenlijk gewoon liever helemaal niet meer online - alle televisieprogramma's die het er mogelijk over kunnen hebben, Hart Van Nederland en al haar klonen, zelfs het 8 uurjournaal (of 8-uurjournaal, als je wit spelt), en zodra iemand het er over heeft: "hou je kop" schreeuwen.

Niet naar mij, want ik verklap niks en behoed je als fan voor een mogelijke ramp.

Dead Ringers

2007-07-13T11:30:00.000+02:00

Met moeite heb ik de volgende sketches van de hilarische BBC show "Dead Ringers" bij elkaar gezocht. "Dead Ringers" is de Britse "Koefnoen", maar dan veel grappiger en sneller. Ze vuren gemiddeld twintig grappen per minuut af. Sommige erg flauw, sommige vlijmscherp en sommige kurkdroog. Voor uw gemak heb ik een paar hieronder gezet. Enjoy.

Anne Robinson weet wel raad met de Grootste Verrader uit de geschiedenis

Tony Blair geeft antwoorden op vragen uit het publiek

Gregory House lost een ingewikkelde zaak op

Nooit alleen

2007-07-06T21:28:00.000+02:00

I thought I married a man.
- You miscounted.

Tom Jackman heeft een probleem. Hij is twee mensen. Overdag is hij de redelijk goedgemanierde Tom, maar als hij in slaap valt neemt zijn wrede alter ego het over. Hij lijdt niet aan je huis-tuin-en-keuken schizofrenie, want hij verandert ook fysiek. Hij is iets jonger, dunner, veel sterker en onnatuurlijk snel. Als ze elkaars bestaan beginnen te beseffen, beginnen de problemen. Tom ketent zichzelf vast en laat boodschappen achter voor zijn andere ik, alsof die een opstandig kind is die hij in bedwang moet houden. Mister Hyde is daar niet erg van gecharmeerd en dreigt meerdere malen Tom's kinderen op te vreten. En de strijd begint.

"Jekyll" is een nieuwe BBC serie van Steven Moffat. Als die naam je bekend voorkomt, heb je waarschijnlijk wel eens naar "Coupling" gekeken. "Jekyll" is meer een drama met horror-achtige elementen, maar de manier waarop Hyde gestalte is gegeven in deze moderne versie van een klassiek verhaal maakt de serie bijna een zwarte komedie. Hyde is scherp, gevat en zeer bedreigend. De grijns op zijn gezicht wanneer hij een belachelijk groot scalpel tevoorschijn haalt, is de investering van het kijken al meer dan waard. Clichématige opmerkingen als "I have a nice side, but you've just missed him" worden met zichtbaar plezier gebracht door James Nesbitt.

De critici zijn erg verdeeld over BBC's nieuwste aanwinst. De een vind het erg clichématig en gekunsteld, de ander prijst juist de frisse manier waarop horrorclichés tot leven worden gebracht. Het is duidelijk dat ik tot de laatste groep behoor. "jekyll" mag je niet missen als je van zwarte humor of horrorklassiekers houdt. Voorlopig iedere zaterdag om 22.00 uur op BBC1.

Leesbaarheid

2007-06-23T16:00:00.000+02:00

Ziehier de cover van het filosofieboek dat ik aan het dat ik aan het doorworstelen ben voor mijn tentamen donderdag:

"Uiterst leesbaar." Hmm. Lees eens een stukje met me mee.

"Het transcendentale ik is het ik, voorzover dit voorwaarde is voor de eenheid der kennis en zelf onvoorwaardelijk is. Elke denkact wordt immers noodzakelijk begeleid door de gedachte: ik denk. Hierin berust de eenheid der kennis (Apperception) die het knooppunt is, waarin alle vormen der kennis samenkomen. Aldus herleidt de apperceptie door middel van de kategorieën de ongeordende veelheid der indrukken tot geordend geheel van begrippen." (Pagina 113.)

Ik begrijp de woorden. Sommige verbanden begrijp ik ook, zoals: ik denk dat ik denk, dus ik denk. Samengevat in een moderne term: duh. Ik heb de zin nu al meerdere malen in stukjes gebroken, zoals een Canadese professor ooit aanraadde bij ingewikkelde teksten. Dus ik begrijp wat er staat. Maar tijdens het verwerken van studievragen, zet ik teksten vaak om in mijn eigen woorden. Dan snap ik het namelijk volgende maand nog.

Maar 272 paginas van deze hel? Zet dat maar eens in je eigen woorden. Het valt wel te ontcijferen, maar het gore lef van de uitgever om op de cover te zetten dat het "uiterst leesbaar" is, getuigt wel van een gotspe die me vroeger direct een boze brief zou laten schrijven naar Kok Agora in Kampen. Tegenwoordig uit ik dergelijke frustraties niet meer in een brief. Wat een vooruitgang.

Oh, wacht...

Knopje

2007-06-22T17:48:00.000+02:00

Op mijn werk brandt een mysterieus lampje op een knop. Niemand schijnt te weten waartoe de knop dient, of ze vinden het veel te leuk het me niet te vertellen.

"Wat gebeurt er als ik die knop indruk?"
"Niets. Je kunt hem gewoon indrukken als je wilt."
"Maar er staat bij: 'niet uitzetten'."
"Ach, wij hebben ook wel eens op de knop gedrukt. Hij gaat vanzelf weer aan."
"Hmm, maar als er opeens iets uitvalt, is het straks mijn schuld."
"Je krijgt van mij toestemming de knop in te drukken."
"Druk jij 'm dan in."
"Ja hé, ik zit net zo lekker. Jij wilt het toch zo graag weten?"

Mijn argwaanzintuig ging loeien zodra hij zei "hij gaat vanzelf weer aan." Dat klinkt me niet erg logisch in de oren. Bovendien is dit dezelfde collega die me vorig jaar een verkeerd BIOS-wachtwoord op de mouw spelde, zodat ik een uur extra werk had om alle computers opnieuw van een wachtwoord te voorzien. Nee, ik vertrouw het niks.

Uiteraard staat het lampje nog steeds aan. Ik blijf me dan ook afvragen of het knopje ook echt iets doet. Het zou namelijk echt bij de humor passen van onze vorig jaar overleden collega (die bijna woonde op dat kantoor met de knop) om een nutteloos object ergens te plaatsen met een bordje "niet aanraken." Ik hoorde vandaag dat hij ook wel eens gebeld werd door docenten die openden met: "mijn telefoon doet het niet."
"Das wel," antwoordde hij dan en hing meteen op.

TV round-up 2007

2007-06-21T17:29:00.000+02:00

Omdat ik geen fatsoenlijk leven heb, heb ik de meeste nieuwe series van het nieuwe Amerikaanse televisie seizoen bekeken. En er zat weer veel crap tussen. Comedys die niet grappig waren (Big Day), clichématige actie/dramaseries (The Black Donnelys) en series die gewoon "meh" waren (The Nine). Al dat kritisch screenen bespaart me een hoop tijd. Want niet beginnen aan een serie die toch niet boeiend genoeg is, bespaart me op termijn meer tijd dan halverwege afhaken.

Vanavond begint Heroes op RTL5. Om 21.30 uur. Heroes past naast Dexter in dat korte rijtje van programmas waar ik wél blij van wordt. Deze heldenserie sloeg ik aanvankelijk over omdat het plot wel heel erg cliché was. Gewone mensen kunnen iets speciaals en moeten blijkbaar de wereld redden. Nee, die is nieuw. Maar Heroes brengt het goed. Een enorme cast, meerdere verhaallijnen en een sfeer die ervoor zorgt dat je na een paar afleveringen verslaafd bent. De makers gebruiken een beproefde maar te veel gebruikte methode om je aandacht vast te houden: cliffhangers. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Lost, blijf je niet steeds met dezelfde onbeantwoorde vragen zitten. Heroes is een serie die aanvankelijk wel onderhoudend lijkt, maar na een paar weken merk je dat je de volgende met smart afwacht. Het ging bij in mijn persoonlijke top vrij snel van onderhoudende B-serie naar interessante A-serie. En dat gebeurt niet zo vaak meer. Het is duister, intrigerend en hoewel er niet zoveel actie in zit als je zou verwachten, verveelt het nooit.

Ik zou Heroes dan ook van harte aanraden, ware het niet dat het tegenover House geprogrammeerd staat (zelfde tijd op SBS6.) Dat kán toch niet. Zoveel kutseries op TV, zoveel dagen geen zak te beleven en dan twee leuke op dezelfde tijd? Advies voor vandaag: kijk Heroes en neem House op. (En hou in de gaten wanneer Dexter op TV komt.)

Verder mag je van mij wegzappen bij de volgende programmas die mogelijk nieuw op de Nederlandse TV verschijnen:

The New Adventures of Old Christine (hoewel Julia Louis-Dreyfus altijd grappig is, is de rest van het programma erg suf.)
The Batman (haalt het niet bij de geweldige 90s serie.)
Everybody Hates Chris (nomen est omen, als je het mij vraagt.)
24 (Lo! How the mighty have fallen - seizoen 6 was ernstig ongeloofwaardig. En het begon zo goed...)
The Sarah Connor Chronicles (is nog niet eens af, maar een Terminator serie over een weinig interessante periode in de Terminator-mytholgie en zonder de 'échte' Sarah Connor kán bijna niet goed zijn.)
Boston Legal (RTL4 probeerde het al eens met deze onoriginele advocatenserie die een spin-off is van het superieure The Practice.)
The Closer (wel aardig, maar errug "meh", er is vast wel iets beters te vinden.)
Ghost Whisperer (blijkbaar kijken Nederlanders hier al een tijdje naar, maar de reden is me volstrekt onduidelijk. Misschien is het inderdaad enkel de boezem van Jennifer Love Hewitt.)
Who Wants To Be A Superhero? (Idols voor stripnerds? Eh, nee.)

Maar als je alleen geïnteresserd bent in wat dan wél leuk is en ik nog niet onlangs genoemd heb:

Monk (de neurotische detective met iedere denkbare OCS.)
Eureka (bizarre en melige serie over stadje vol krankzinnige wetenschappers.)
Psych (detective doet zich voor als helderziende - grappiger dan het klinkt.)
The Shield (na zes jaar Is Vic Mackey nog altijd keihard, meedogenloos en zo corrupt als een pak dubbelvla.)
The Office (voor het eerst vind ik een Amerikaanse remake leuker dan het Britse origineel.)

En verder nog honderden series die of redelijk suf waren, of ik nog steeds niet gezien heb. Maar goed, je hebt zelf ook een afstandsbediening...

Reading

2007-06-16T10:33:00.000+02:00

Ik kreeg een splinter van m'n eetstokjes. Dat was een vrij unieke ervaring. Courtney, de Amerikaan vertelde me: "that happened to me once." Ik heb geloof ik nog niet eerder Japans gegeten. Ach, het was wel interessant. De kleverige rijst was echter nauwelijks op te pakken met die stokjes. Ik voelde me als Uma Thurman in Kill Bill vol. 2. Uiteindelijk heb ik maar gegeten met "the greatest invention of the Western world": een lepel. Heidens, maar ja, zo ben ik.

Een internationaal etentje in een Japans restaurant. Op de voorgrond: Courtney (VS) tegenover mijzelf (NL) met daarnaast Paul (Can) tegenover Nat (VK.)

Reading was best okay. Een echte studentenstad, dus veel twintigers, kroegen, sportterreinen en troep. In een kunstzinnige winkel vond ik een aantal ansichtkaarten die mooi Reading's crapiness weergaven. Toch best een leuke stad verder. Ik was er met Nat en Sussie, die ik nog ken uit Ottawa. Een kleine reünie dus.

Nat en ik op het terrein van de universiteit van Oxford waar we ons klaarblijkelijk op illegale wijze toegang tot hadden verschaft. Nadat we per ongeluk de leefgebieden waren ingetrokken, zijn we met stille trom vertrokken. Dan moeten ze maar bordjes ophangen.

We hebben vooral erg veel gelopen. Nat en Sussie ontpopten zich als professionele wandelaars. Ik ben meer een fietser. Op de foto hieronder ben ik aan het bijkomen van onze wandeling naar Sonning, een paar mijl buiten Reading. Ik moet erbij vermelden dat het al anderhalf uur duurde om vanuit Reading naar de Thames te lopen. Het was dus tegen de avond dat we hier neerstreken. En toen had ik nog de wandeling terug in het vooruitzicht. Dus ja, ik heb misschien een beetje geklaagd over het chronische tekort aan fietsen in Engeland.

In een bushokje zit ik even rustig bij te komen terwijl Sussie me sceptisch aankijkt.

Opgelucht

2007-06-05T15:48:00.000+02:00

Vandaag had ik m'n beoordelingsgesprek voor mijn afstudeerproductie en ik moet zeggen dat ik behoorlijk opgelucht ben. Ik had namelijk troep afgeleverd. Dat zeggen mensen wel vaker, gelijk aan: "oh, ik heb het zó slecht gemaakt," om vervolgens een 7 te halen. Nee, als ik zeg troep is dat geen woord te veel gezegd. "We zijn gestopt met het tellen van taalfouten na de zesennegentigste," zei een lid van de beoordelingscommissie. Ze waren zo vriendelijk me meteen te vertellen dat ik het nog eens over moest doen, zodat ik me niet in allerlei bochten hoefde te wringen om mijn troep te verantwoorden.

Het commissielid wist nog geen cijfer te noemen, maar omschreef het als een "diepe, diepe onvoldoende."

Ik ben opgelucht, omdat ik een paar dagen lang tegen dat gesprek heb opgezien. Ik had op de dag van de deadline nog even vluchtig het werk bekeken en ik zag spelfouten, kromme zinnen en veel te lange teksten. Een ervan was drieduizend woorden. Vijf pagina's vol met gezemel over een onderwerp dat nergens over ging. Het was een ramp. Afgelopen weekend zat ik in een diep zwart gat, waarin ik af en toe kreunde: "ik had beter niets kunnen inleveren." Maar dan had ik dit gesprek niet gehad en daar heb ik wel wat van meegekregen. Mijn voornemens voor de ronde van nu tot augustus:

* Meer nieuws
* Binnen genres blijven
* Compacter schrijven
* Meerdere korte stukken
* Een ijkpersoon verzinnen voor elk artikel

Kortom, goed journalistiek schrijven. Het maakt natuurlijk geen moer uit dat ik nooit meer van plan ben iets in de journalistiek wil gaan doen, maar ik moet wel even laten zien dat ik het wel ooit gekund heb. En wat betreft de taalfouten...

Jullie kunnen in de volgende maanden artikelen in de mail verwachten. Ik verwacht ze met rode tekst terug. Zoals ik het ook ooit gedaan zou hebben. Lang geleden, toen ik nog zag wanneer iets fout was opgeschreven. Ik vraag me af waar dat is gebleven.

De laatsten zullen de eersten zijn

2007-05-28T22:06:00.000+02:00

Vandaag werd ik het slachtoffer van Microsoft logica. Ik verwijderde een elftal videobestanden van een zekere televisieserie die ik onlangs nog op dit blog promootte. Ik had niet door dat ik de eerste helft al gebrand had voor m'n archief, maar de tweede niet. Geen nood, bestanden zijn altijd terug te halen uit de prullenbak. Maar na het terugzetten bleek ik afleveringen 12 tot en met 21 te hebben. De cruciale ontknoping was in aflevering 22.

Nu volgt een belangrijke les voor alle Windows gebruikers.

Ik begon meteen een zoekactie naar het vermiste bestand. Maar het was verdwenen. Ik wist voor honderd procent zeker dat ik het niet permanent verwijderd had, aangezien ik de hele groep bestanden in één keer de prullenbak in en weer uit had verplaatst. Maar nummer 22 was toch echt verdwenen. Nu blijkt dat de prullenbak functie een beperkte capaciteit heeft. Als hij vol is, maakt hij automatisch plaats voor nieuwe prullen. Handig. Maar nu volgt de Microsoft logica: het meest recent geplaatste bestand wordt gewist, terwijl de oudste blijven staan.

De verdachte in zaak Dinges v. Microsoft: P. B.

Is het niet veel logischer om juist de oudste bestanden te verwijderen? Ik neem aan dat een gebruiker terugzoekt in de prullenbak om een recent per ongeluk verwijderd bestand terug te halen. Als het er al een tijdje instaat, heb je het waarschijnlijk niet gemist, nietwaar? Mijn moeder: "het is net als een echte prullenbak. Als die vol is, stroomt 'ie over." Op zich logisch. Maar dat kan toch geen techneutenlogica zijn? "Als de prullenbak volraakt, verwijderen we de meest recente bestanden - net als in een echte prullenbak." Jaren werkzaam in de IT om met een huishoudelijke wetmatigheid op de proppen te komen in plaats van een gebruiksvriendelijke? Dat klinkt wel als Microsoft eigenlijk.

Maar goed. Wees gewaarschuwd. De enige keer in de jaren dat ik XP gebruik dat ik die verdomde terugzet functie nodig heb en het laat me in de steek. Maar, om te eindigen op een meer positieve noot: ik oefen me al een tijdje in SuSe. Ik heb een harddisk bracket, zodat ik soms Linux erin kan schuiven. En als dáár de prullenbak niet werkt zoals ik het wil, is er een manier om de prullenbak te herprogrammeren. Hahaa! Moet ik wel even m'n C++ kennis wat opvijzelen, ben ik bang...

Serie Noir

2007-05-24T18:10:00.000+02:00

BNN zendt vanaf komende woensdag de serie Veronica Mars uit. Bejubeld door critici, bewonderd door fans, maar grotendeels genegeerd door het Amerikaanse publiek. Ik moet er bij vermelden dat ik de serie zélf jarenlang genegeerd heb, omdat ik - net als het grote publiek - vermoedde dat het om een vervelende tienerserie ging. Hoewel de serie deze maand na drie jaar van de buis verdwijnt, gloort er hoop. De zender die de serie in de VS uitzendt heeft zowaar interesse getoond in een spin-off die Veronica Mars (Kristen Bell) als FBI agente in training zou terugzien.

Detectivebureautje

De serie gaat over een door iedereen aan de kant geschoven dochter van de plaatselijke sheriff. Haar beste vriendin werd vermoord en de sheriff beschuldigde de vader van deze Lilly Kane. De "dorpelingen" van het rijke Neptune waren woest dat de geliefde software magnaat Jake Kane onterecht verdacht werd. Een coup later runnen vader en dochter Mars het detectivebureautje Mars Investigations. Veronica vermoedt dat de echte moordenaar van Lilly nog altijd vrij rondloopt en gaat op zoek naar de snoodaard.

Niemendalletje

Ieder seizoen is een op zichzelf staand verhaal. Veronica Mars lost grote en kleine zaken op, maar tijdens het seizoen loopt een mysterie als rode draad door de afleveringen. Aan het eind van het eerste jaar weet dan ook iedereen wie de brute moord op Lilly Kane pleegde. In seizoen twee begint een nieuw probleem. (Iets met een schoolbus en een diepe klif - mag jij raden.) Het duurde even voor de critici doorkregen dat Veronica Mars geen tienerniemendalletje was, maar een onverwachte detectiveserie met slimme plots, scherpe dialogen en grimmige kantjes. Maar tegen die tijd had het programma een ingewikkelde backstory (een jaar lang een specifiek plot opbouwen, zorgt voor een complexe verhaallijn) en was de serie niet meer in een hapklare aflevering te verwerken.

Reclameblokken

Dit is dus je kans om dat probleem te vermijden. Na een seizoen afhaken kan altijd, want het verhaal is mooi rondverteld in een jaar (niet zoals series als Lost die jaren voortborduren op een mysterie.) Ik ben dol op een detective die kijkt als een ouderwetse film noir, compleet met verdachte sujetten, dwaalsporen en met camera gewapende stakeouts. Ik word altijd weer vrolijk als na een sarcastische opmerking van de hoofdrolspeler het beginliedje van de Dandy Warhols instart. Veronica Mars: woensdag 30 mei, 21.00 uur op Nederland 3. Dus geen irritante reclameblokken.

Meer informatie:

Veronica Mars: Grimmig Beeld van Amerikaanse Schooljeugd (Mikrogids.)

Veronica Mars op IMDb.com

Veronica Mars op TV.com (kijk uit voor spoilers.)

Een Nederlandstalige wiki over Veronica Mars.

Excuusbrief

2007-05-11T15:19:00.000+02:00

"Fijn om te vernemen dat u een bezoek heeft gebracht aan ons park, maar ik vind het vervelend te moeten lezen dat u teleurgesteld bent in uw bezoek aan de Efteling door de storingen in o.a. De Vliegende Hollander. U geeft aan hierdoor niet volop te hebben kunnen genieten van de Wereld vol Wonderen."

Vandaag ontving ik van de Efteling een nette excuusbrief. Netjes, omdat het geen standaardbrief leek. Bij nadere inspectie vermoed ik dat de directie met wat knip- en plakwerk een sjabloon gebruikt heeft die naar meerdere klagers is verstuurd, maar het komt vrij persoonlijk over. Ik vroeg in de klacht om enige compensatie, omdat we speciaal voor De Vliegende Hollander naar Kaatsheuvel waren afgereisd.

"Storingen zijn geen reden om over te gaan tot compensatie in enigerlei vorm, zoals ook in ons parkreglement staat. Voor u wil ik echter een uitzondering maken, omdat het hier de nieuwste attractie van de Efteling betreft." Zoals ik al zei, heel netjes. Maar mij persoonlijk maakt het allemaal niet zoveel uit. Ik hoef niet meer terug naar de Efteling of enig ander pretpark. Maar ik denk dat Broertje en Lijn, als mede-gedupeerden, wel tevreden zullen zijn met die twee toegangsbewijzen die ze hebben opgestuurd. En ik ben meer dan tevreden dat de Efteling klachten blijkbaar wel serieus neemt. Ik vind het ook mooi hoe ze zich meteen indekken met een juridische caveat zodat niet iedereen straks gaat reclameren. Prachtig.

House of M.

2007-05-01T16:48:00.000+02:00

We hebben bijna twee uur in de rij gestaan bij De Vliegende Hollander – de nieuwe attractie van de Efteling. Ik ben al niet zo dol op attractieparken vanwege oncomfortabele, lange wachttijden. Niemand hoeft me er op te wijzen dat ik geen geduldig mens ben. Zoveel zelfkennis heb ik dan nog net wel. Maar dat we, na twee uur schuifelen, vlak voor de karretjes erop gewezen worden dat er een technische storing is en of we “even gebruik willen maken van een andere attractie” vind ik genoeg om me pretparken voor eeuwig te doen afzweren. Bij dezen.

Lijn en Broertje gingen, nadat De Vliegende Hollander een paar uur later heropende, vragen of ze voor mochten in de rij. Ik sjokte er maar achteraan en het kon me eigenlijk niet eens zoveel meer schelen. Ik had namelijk een paar uur eerder nog beweerd dat ik niet zo hield van pretparken, maar dat ik voor de Efteling graag een uitzondering maakte. Nu heb ik sowieso een hekel aan uitzonderingen, want die maken principes zo lastig te handhaven.

Medewerker M. stond de twee klagers te woord. Lijn en Broertje kennen weinig schaamte en laten zich ook niet na een principiële verhandeling met een lulwoord wegsturen, dus M. kreeg het zwaar. Hij gaf uiteindelijk aan dat er wel wat mensen sneller binnen waren geweest met een ondertekende bon van de klantenservice. “Ah! Gaan we doen,” zei Broertje, terwijl hij in z’n vingers knipte en ons sommeerde terug te gaan naar de kassa.

Bij de kassa waren meer klagers. Het was de dag dat een binnenbrand in de droomvlucht een aantal reizigers bijna anderhalf uur strandde, dus ze hadden hun handen vol. Wederom lieten de twee beroepsklagers zich niet afschepen met een klachtenformulier. Helaas konden ze ons verder niet helpen. Broertje stapte over op beproefde NSB tactieken en informeerde de medewerkers dat M. ons had gewezen op het bestaan van deze Vorrangspapiere. Lijn deed vijf minuten later er nog een schepje bovenop door iemand van hoger op de ladder te vertellen van M.’s techniek om ons af te schepen.

Uiteindelijk werd besloten om ter compensatie de achtbaan een uur langer open te houden. Nou, joepie. Rond half vijf ging Lijn opnieuw in de rij staan. “Ik dacht het niet,” zei ik, aangevuld met een “ik peins er niet over.” Iets meer dan een uur later zaten we eindelijk in De Vliegende Hollander. Het begin was wel leuk, maar de rit was binnen een minuut voorbij. En daar wacht je dan een cumulatieve drie uur voor. Joepie.

Pretparken. Ik bedoel, jemig zeg.

M. tussen potentiële bezoekers van De Vliegende Hollander.

Complottheorie

2007-04-20T22:08:00.000+02:00

Ik ben altijd al fan geweest van Spider-Man (laatste tien jaar wat minder dan nu) dus ik ben ook wel benieuwd naar de derde film die begin mei in première gaat. Ik ben alleen nooit blij geweest met Kirsten Dunst. Geweldige actrice, maar ze is gewoon ernstig miscast als Mary Jane. Maar met enig geluk haalt ze de aftiteling niet, want ze speelt Spider-Man’s eerste vriendinnetje en in de strip was zij voorbestemd te sterven.

Deze keer hebben ze ook interessante snoodaards. Zoals daar is Venom, de fotograaf die Spider-Man’s afgedankte kostuum inpikte en furore maakte als gestoorde superschurk. Een beetje als in The Tick versus Barry. Jeweetwel, de andere superheld die patent had op de naam The Tick en daardoor in een bittere rivaliteitsoorlog met de echte Tick geraakte.

Links Barry (alias The Tick), rechts The Tick (spoon!) en in het midden Big Shot ("why didn't you love me, mommy?")

Topher Grace, die Venom speelt, was eerder Eric in That ‘70s Show. Jeweetwel. De sukkelige hoofdrolspeler. Ik ben benieuwd of dat weer een ergerlijke miscast blijkt te zijn. En Thomas Haden Church als Sandman (of Zandman in de ouderwetsche neerlandse strips) die ik vooral ken als Ned uit de sitcom Ned & Stacey. Waar Stacey gespeeld werd door Debra Messing, bekend als Grace in Will and. En dat is weer de achternaam van het joch dat nu Venom speelt. Toeval? Ik dacht het niet.

Venom. Woo-hoo!

The Spotless Mind

2007-04-03T10:58:00.000+02:00

In televisieseries is het een beproefd middel om een zogenoemde "reset" uit te voeren. (Stel je hebt een gemaskerde held wiens identiteit plotseling wordt geopenbaard aan zijn aartsvijand. In de volgende aflevering is het natuurlijk wel belangrijk dat hij of zij dat weer vergeten is. Dus geheugens worden gewist.) Het is zo'n beproefd middel in televisieseries dat er zowaar een woord voor bestaat. Tot vor kort volstrekte onzin, maar volgens het blad Neuroscience van Nature is het selectief wissen van (angstige) herinneringen mogelijk een realiteit.

Bij ratten werd een nare herinnering gemaakt door middel van pijnlijke geluidsignalen. Een herinnering is technisch gezien een opwekking van een specifieke neurale verbinding in je geheugencentrum. Nadat de herinnering is opgewekt, wordt deze verwijzing ook weer opnieuw opgeslagen. De wetenschappers gebruikten een MAPK "pathway inhibitor" die ervoor zorgt dat de verbinding niet tot stand wordt gebracht. Dat is normaal genoeg om een herinnering te onderdrukken. Het wonderlijke is dat de wetenschappers ontdekten dat wanneer de herinnering is opgewekt en vervolgens de inhibitor wordt gebruikt, de herinnering niet opnieuw wordt opgeslagen.

Het artikel in Nature's Neuroscience geeft daarmee aan dat nare herinneringen dus wellicht blijvend gewist kunnen worden en dat is een hele stap sinds het onderdrukken ervan. De implicaties zijn enorm en interessant. Het blijft tot nu toe bij een onderzoek bij ratten, dus het is nog niet eens bekend of hetzelfde proces dezelfde effecten heeft bij een menselijk brein. Stel je eens voor dat je gênante ervaringen kunt wissen. Ik denk dan meteen: laat ik ze maar houden, zodat het in de toekomst misschien niet nog eens gebeurt, maar wis ze bij alle anderen die de herinnering delen. Dat voorkomt die vervelende sessies op verjaardagsfeestjes die steevast beginnen met "weet je nog wel die keer dat..." En wat als je een nare herinnering probeert te wissen met zo'n pathway inhibitor en je per ongeluk net aan andere dingen denkt die dan niet meer worden opgeslagen? Ben je opeens vergeten die keer dat... Hmm, laat dat Lacuna Inc. gebeuren dus maar aan anderen over. Ik ben over het algemeen wel gelukkig met mijn herinneringen.

Nederlandse Oom

2007-03-28T16:03:00.000+02:00

Nog in het kader van "pas oom geworden", de volgende les:

Dutch Uncle n. A stern, candid critic or adviser, as in When I got in trouble with the teacher again, the principal talked to me like a Dutch uncle. This expression, often put as talk to one like a Dutch uncle, presumably alludes to the sternness and sobriety attributed to the Dutch. [Early 1800s]
Answers.com

"Dutch uncle is a term for a person who issues frank, harsh, and severe comments and criticism to educate, encourage, or admonish someone. Thus, a "Dutch uncle" is a person who is rather the reverse of what is normally thought of as avuncular or uncle-like (which would be indulgent and permissive)."
Wikipedia

Hier eindigt de les.

De dood van een icoon

2007-03-14T22:18:00.000+01:00

Als ware stripboekennerd moet ik het er toch even over hebben. Superheld van het eerste uur Captain America is niet meer. De superheld bevocht al nazis in oude strips uit de jaren veertig (op een beroemde cover sloeg hij Hitler knock-out), buitenaards gespuis en andere bedreigingen. In zijn laatste avontuur leidde hij rebelse striphelden als Spider-Man in een vrijheidsstrijd tegen een onderdrukkende overheid. Uiteindelijk heeft dit symbool van vrijheid de strijd met de dood moeten bekopen.

De dramatische dood van een all-American icoon heeft de afgelopen week de media in de VS beziggehouden. Alsof ze niets beters te doen hebben. CNN besteedde er zelfs een item aan en diverse bladen en websites hadden aandacht voor de achterliggende betekenis voor de VS van het verscheiden van de fictieve held.

Ook interessant vond men de overkoepelende verhaallijn die alle Marvel strips bijna een jaar bezig heeft gehouden: een burgeroorlog tussen helden barstte los na een wet die het verplicht maakte voor helden om zich te ontmaskeren. Zo weet de hele fictionele wereld inmiddels dat Peter Parker Spider-Man is. Verrassing. Hè hè. Volgens de uitgeverij en een reeks aan deskundologen is het verhaal over onvrede en oorlog een parabel van de Amerikaanse War on Terror.

Ja, zo kan ik ook dingen verkopen. Nee, leer mij superhelden kennen. Over een jaar staat Captain America op miraculeuze wijze uit de dood op. Let maar op. Maar tot die tijd...

Er was eens De Mens

2007-03-09T14:17:00.000+01:00

Een groep religieuze fanatici - geïnspireerd door God - pleegt volkerenmoord om zo hun wereld te zuiveren van zondaars. Een deel van deze fanatici wil juist samenwerken met de zondaars om ze te bekeren tot hun religie. Ze hebben het beste voor met de rest en overheersen daarom de bevolking. Delen van die bevolking voegt zich bij de voormalige vijand en richt een politiemacht op die samenwerkt met de religieuzen. De zondaars daarentegen weigeren zich aan te passen en plegen daden van terrorisme om de fanatici te verdrijven.

Ronald D. Moore schreef eerder de serie Carnivàle, dus kijkers van dat programma weten wat ze kunnen verwachten van de nieuwe Battlestar Galactica. Trage, maar uiterst sfeervolle verhalen die bol staan van de symboliek en beproefde literaire hulpmiddelen. In Moore’s visie, die bijna nergens meer lijkt op de pulp show van eind jaren zeventig, worden de Cylons geleid door een geëvolueerde vorm van de eerdere robot die we in de oude show zagen. Deze Cylon gelooft in "de enige ware God". De mens is een polytheïstische samenleving en volgens de Cylons hebben millennia van zondig leven enkel geleid tot oorlogen, honger en ziekte. De Cylons besluiten daarom aanvankelijk de mensheid uit te roeien. Na de genocide komen enkele Cylons tot inkeer en ze richten een beweging op die erop gericht is de mens te bekeren tot God.

De mensheid, verdeeld door de komst van de Cylons, met in het midden de man met sympathie voor beide partijen: Baltar.

De mens is ondertussen verjaagd uit hun kolonieën en naarstig op zoek naar de mythische dertiende kolonie de ze rust en vrede moet brengen: Aarde. In het derde seizoen van de serie zijn de parallellen met de oorlog in Irak pijnlijk duidelijk. Het interessante is dat in dit scenario de Cylon de monotheïstische overheerser is, en de mens vecht voor zijn vrijheid door middel van bomaanslagen en willekeurige aanslagen op Cylons en menselijke collaborateurs.

Battlestar Galactica heeft een cast van ijzersterke acteurs. De absolute top zijn Edward James Olmos (misschien helaas het best bekend van Miami Vice) als Bill Adama, Mary McDonnell (Donnie Darko, Passion Fish) als president Roslin en James Callis als Baltar, die als een Judas gedoemd is zijn soort te verraden en zich bij de Cylons voegt. Minder gecharmeerd ben ik van de acteerkwaliteiten van de held Lee Adama (gespeeld door Jamie Bamber) die zich door elke aflevering een beetje lijkt de ABC’en alsof het As The World Turns is. Jammer. Verder is het niet meer dan logisch dat bladen als Time en Rolling Stone de nieuwe Battlestar Galactica als een van de beste shows van de afgelopen jaren beschouwen, want dat is het ook.

Baltar begint in te zien dat zijn visie voor de mensheid geen voorspoed zal brengen.

Moore brengt de kijker op een oncomfortabel pad in zijn serie. De gelijkenissen met onprettige zaken als Kosovo, de processen van Neurenberg, het conflict in het Midden-Oosten en de opkomst van Marxisme zijn overduidelijk. Soms slaat Moore de plank mis (de aflevering over vrijheid van de werkende klasse was voor mijn gevoel een beetje misplaatst) maar vaker is de serie een prachtige kijk in de onverkwikkelijke geschiedenis van de mens. Daarom is Battlestar Galactica zo goed. Het geeft niet zozeer een beeld over hoe de mens zich in de toekomst gedraagt (of het nu dystopische visies zijn als in de meeste sci-fi films, of de utopische gemeenschap uit Star Trek) maar een aardig beeld over hoe de politieke en godsdienstige idealen van de mens ofwel falen, of omslaan in onderdrukking.

De serie bevindt zich in Nederland op een mooi instap moment. De vluchtende mensheid wordt verdeeld met de komst van een nieuwe speler en de komende presidentsverkiezingen onder de resterende mens (zo'n 40.000 hebben de holocaust overleefd) leiden tot grote veranderingen. Iedere donderdag om 20.30 uur op Veronica.

Een nieuw seizoen begint

2007-03-02T16:02:00.000+01:00

Diepe zucht

2007-03-01T17:13:00.000+01:00

Pogo?

2007-02-23T10:50:00.000+01:00

Toch heb ik het gevoel dat ik er bijna ben. Ik val niet meer - ik spring instinctief van de stick af als ik meer dan dertig graden scheef kom te staan. Ik heb wat balanstruukjes geprobeerd, maar die werkten ook niet zo geweldig. Echter, vandaag had ik een kleine doorbraak. Ik heb ontdekt dat wanneer ik me meteen schrap zet op de pedalen ik langer dan een sprong in de lucht blijf. Als ik tenminste goed van de grond kom. Goed, bij de tweede direct daarop volgende sprong kantelde ik weer, maar het was een stap in de goede richting: één volmaakte op-en-neer beweging in de lucht zonder om te vallen. Afgaand op wat ik in drie sessies pogoën heb geleerd, gaat het me nog wel eens negen kosten om in de lucht te blijven met dat kreng. En ik ben geen geduldig mens.

Groter probleem is dat ik na tien minuten kapot ben. Mijn conditie is niet meer wat het... Mijn conditie heeft eigenlijk nooit bestaan. Dus ik heb m'n springtouw van m'n kamer afgehaald, heb het stof eraf geblazen, en doe nu weer een goede poging wat conditie op te bouwen. Ik fiets al meer dan tien kliometer per dag, dus dat is al een begin.

Mijn moeder hielp me van de week op haar niet-zo-subtiele wijze herinneren aan alle dingen in mijn jeugd die ik ben begonnen en nooit heb afgemaakt. Toentertijd riep ze al: "Bezit van de zaak is het einde van 't vermaak." Ik kijk in m'n kamer naar de inmiddels weer ingepakte hockeyschaatsen. Of de DVD's die ik maar één keer bekeken heb. Of de gitaar die stof begint te verzamelen. En ik bedenk me dat ik het misschien inderdaad nog steeds doe. Hmm. Ik heb me plechtig voorgenomen in ieder geval vóór de zomer geen stof op m'n stick te laten komen en hopelijk heb ik het dan tegen die tijd onder de knie.

Po... Go?

2007-02-13T10:54:00.000+01:00

M'n pogo stick is gisteren binnengekomen (een speciale, voor volwassenen - haast ik me erbij te vermelden) en vandaag kon ik niet wachten hem in gebruik te nemen. Eén probleem... Ik weet niet hoe. Ik val er steeds af, ik krijg mezelf niet de lucht in en had ik al verteld dat ik er steeds af val? Oefening baart kunst, zeggen ze, dus ik blijf gewoon doorgaan. Tot nu toe heb ik ook nog geen verwondingen opgelopen, behalve dan mijn licht gekwetste ego. Ik heb gelezen dat kinderen in een uur tijd kunnen leren pogoën. Betekent dat dat ik dat sneller zou moeten kunnen, of juist langzamer? Mijn geld staat vooralsnog op langzamer.

Dunglish

2007-02-03T13:52:00.000+01:00

Hier volgen een paar voorbeelden van Dunglish, zoals ik die de afgelopen maanden ben aangetroffen. Voor degene die het concept niet kennen, Dunglish is net als Engrish een verkeerd gebruik van Engels, in dit geval door Nederlanders. (Ik heb deze Dunglish site vandaag ontdekt. Hij is erg leuk, dus klik straks maar even door.) M'n eerste voorbeeld is een stukje graffiti in Tilburg. Inmiddels is het verdwenen. Misschien heeft de maker het zelf verwijderd.

"Never fear dreams, forfill them." Ach ja, fouten ga je maken. En "forfill" is een wijd verspreide foute spelling van "fulfill". Zelfs mensen die Engels als moedertaal hebben spellen wel eens op deze manier. (Zo vond ik het onder meer terug op een Australische site. Maar meestal zijn het Europeanen die "forfill" gebruiken.) Hoeveel tijd zou het kosten om zo'n graffiti werk te maken? Zou je dan niet even een woordenboek uit de kast trekken en merken dat het woord niet bestaat? Dit is meer Eurlish dan Dunglish, maar ik wilde met deze beginnen, zodat ik de leukere kan bewaren. De volgende vind ik het meest interessant.

"Staring at the center red dot,then move your eyes from front to back You will find the interesting !" Het lijkt een puzzel op zich. "move your eyes from front to back". Ik neem aan dat bedoeld wordt je hoofd naar voren naar achteren te bewegen, maar ik weet het niet zeker. Jammer, want ik wil op zich "the interesting" wel vinden, wat het ook mag zijn. Je zou bijna denken dat dit een Chinese poging tot Engels was, maar neen. Dit is een puzzel van Tilburgse makelij. Alweer Tilburg. Hmm. De laatste is geen Tilburgse ontdekking, maar komt nota bene van een billboard. Dus geen bushokjes poster, maar een spelfout op het grootste commerciële canvas. Die eer gaat naar het bedrijf USG Innotiv met de volgende reclameposter:

"Are they agressive? No, very progressive." Ik vind dit trouwens sowieso een vreemde reclame. Wat is het vermeende contrast tussen agressief en progressief hier? Zal wel iets Star Trekkerigs zijn dat ik niet begrijp. Maar goed. De spelfout hier is vrij subtiel voor een Nederlander. (Wat verklaart waarom het op een billboard is terug te vinden.) Want hier spellen we agressie met één "g". Overigens vind ik dat nog altijd een vreemde spelwijze. Net of er aa-gressie staat. Dat is misschien waarom in het Engels het "aggressive" is. Daarmee is deze poster wel een typisch voorbeeld van Dunglish, omdat het een fout betreft die typisch door een Nederlander (of Vlaming) gemaakt wordt. Beetje beschamend alleen dat het twee weken lang op enorme billboards in het hele land staat.

De derde ronde: Het Gevaar!

2007-01-06T14:38:00.000+01:00

Kismet

2006-12-26T12:16:00.000+01:00

Ik ga een verhaal vertellen vandaag. U kent het misschien al, want het is een beroemde.

Het verhaal begint met een bediende in Baghdad die van zijn heer, een handelaar, naar de markt werd gezonden om een paar inkopen te doen. Na een tijdje keerde de dienaar lijkbleek terug. Trillend vertelde hij dat hij op de marktplaats de Dood tegen het lijf was gelopen. En de Dood had een dreigend gebaar naar hem gemaakt. De bediende interpreteerde dat gebaar als een teken dat hij zou sterven. De bediende smeekte zijn baas om hulp. "Geef me een paard, zodat ik mijn lot kan ontsnappen. Ik kan vandaag nog naar Samarra vluchten. Daar zal de Dood me niet vinden." De handelaar, ook niet de kwaadste, stemde in en de bediende verdween richting Samarra.

's Middags vertrok de handelaar zelf naar de markt om de boodschappen af te maken. Op de marktplaats zag hij de Dood lopen. Hij bedacht zich geen moment en klampte de Dood aan en vroeg hem waarom hij zijn bediende bedreigde. De Dood draaide zich om, besefte om wie het ging en antwoordde: "ik bedreigde uw bediende niet. Ik probeerde hem slechts te groeten omdat ik zo verbaasd was dat ik hem op de markt in Baghdad aantrof, terwijl ik vanavond een afspraak met hem heb in Samarra."

Dexter

2006-12-20T22:05:00.000+01:00

Dexter werd op driejarige leeftijd door een politieagent gevonden op de plaats van een gruwelijke moord en vervolgens door deze agent, Harry Morgan, geadopteerd. In de loop der jaren begint Harry door te krijgen dat Dexter niet zo is als de meeste kinderen. Hij staat los van de maatschappij, is nooit geïnteresseerd in mensen om hem heen en is bijzonder emotieloos. Daar bovenop schept Dexter er een pervers genoegen in dingen te zien bloeden. Na een paar 'mysterieuze' verdwijningen van huisdieren in de buurt grijpt Harry in. Onder het motto "als we je niet kunnen veranderen, moeten we proberen je behoeftes in goede banen te leiden" traint hij Dexter in iets dat hij "ware rechtvaardigheid" noemt.

De figuur Dexter Morgan werd bedacht door auteur Jeff Lindsay. Hij schreef de roman "Darkly Dreaming Dexter" in 2004 en het vervolg "Dearly Devoted Dexter" in 2005. Allebei gaan ze over de man die bij gebrek aan geweten de "code van Harry" volgt. Hij vermoordt enkel mensen die het verdienen: moordenaars die weer vrijkomen, die nooit gepakt zijn, of door de mazen van de wet glippen. Het helpt dat hij zelf bij de politie als forensisch analist werkt, zodat hij een hoge mate van toegang heeft tot dossiers en de bijbehorende snoodaards. Een idee dat meestal eindigt in pulp-fictie heeft Lindsay uitgewerkt tot literaire thrillers met een donker humoristisch randje. De beschrijvingen en beschouwingen van Dexter zijn bij tijd en wijle hilarisch.

In 2006 werd de TV serie "Dexter" gelanceerd. Het begon met een bescheiden publiek zo'n twaalf weken geleden en is in de tussentijd uitgegroeid tot een door critici en kijkers goed gewaardeerde serie. De kijkeraantallen zijn inmiddels verdubbeld, maar om nu van een hitserie te spreken is overdreven. Dat heeft misschien te maken met het feit dat het op betaalzender Showtime vertoond wordt. In de serie wordt de arme Dexter gestalkt door een (andere) seriemoordenaar die duidelijk laat merken dat hij weet van Dexter's hobby. Dexter werkt als bloedpatroon-analist bij de politie van Miami en krijgt zodoende het werk van deze Ice Truck Killer steeds van dichtbij te zien. In de eerste aflevering laat de moordenaar al cryptische boodschappen bij Dexter thuis achter en gaandeweg komt Dexter er achter dat alle moorden van deze Ice Truck Killer te maken hebben met zijn eigen verleden.

Meestal is het boek beter, maar de serie is wel net zo boeiend. Ik had erg hoge verwachtingen van de televisieserie die bijna niet waar gemaakt konden worden. Maar na een paar afleveringen was ik om. De sfeer is goed, de voice-over van Michael C. Hall past perfect bij de ironische toon van Dexter, de rol van Jennifer Carpenter als Deb is geweldig en de flashbacks tonen een verbazingwekkend sympathieke James Remar als Dexter's voorbeeld en vaderfiguur Harry Morgan. De muziek is goed gekozen. Het is luchtige muziek met duistere trekjes. Rolfe Kent schreef een passend thema-nummer en de beelden erbij - uitvergrotingen van Dexter die door een ochtendritueel gaat; het maken van een ontbijt heeft er nog nooit zo suggestief moorddadig uitgezien - brachten me elke week weer aan het grinniken.

Na twaalf afleveringen is het voorlopig voorbij. Het tweede seizoen begint pas aan het eind van de zomer van 2007. Degene die het boek gelezen hebben worden trouwens nog verrast, want ook al is het eerste seizoen gebaseerd op de roman "Darkly Dreaming Dexter", op een paar punten wijkt het verhaal van de serie behoorlijk af van het boek. Ik schrok zelfs van een paar ingrijpende wijzigingen, maar ben er best tevreden over. Dit kan wel eens een klassieker worden. Ik kijk wat dat betreft uit naar september 2007.

Uit de oude doos

2006-12-12T15:03:00.000+01:00

Deze komt uit 2002. De penversie uit 2003. Nog net op het randje in 2006 ingekleurd. Je zou dus kunnen zeggen dat 'ie vier jaar in productie geweest is. Hmm. Als je het zo stelt, is het de tijd toch niet waard.

Henk v. Noctambulisme

2006-12-11T21:05:00.000+01:00

Volgens mij is het weer zover. Ik werd wakker met een kras op m'n neus, een rode plek op m'n voorhoofd en een blauwe plek op m'n linkerarm. Toch word ik gewoon wakker in m'n bed. Niet op m'n bureaustoel, zoals twee jaar geleden. Misschien dat ik inderdaad een natte dweil bij m'n deur moet leggen. Ik wil niet van de trap vallen. Dat lijkt me een lullige manier om m'n nek te breken. Zou ergens wel passend zijn eigenlijk.

Henk v. Psychotische interpretaties

2006-12-10T16:31:00.000+01:00

Bij het opruimen vond ik een popkalender uit 1997. Achterin zat een bon voor vijf gulden korting op CD's bij de Free Record Shop bij besteding van tenminste f 39,95. Geldig van 1 januari tot 31 januari 1997. Leek het me meteen een leuk idee om bij het tienjarige jubileum van deze vergeten kortingsbon alsnog de korting te claimen. En om dan te doen - als men achter de kassa me erop zou wijzen dat het 2007 was - alsof ze gek waren. Dat het gewoon 1997 was. Leek me een wereldgrap.

Ik ben er sindsdien fijntjes op gewezen dat de grens van humor op dat moment overschreden wordt en je in het volgende gebied terecht komt: milde psychose. Wel, dat is natuurlijk nooit de bedoeling. Bovendien heb ik geen guldens meer. Dat zou het alleen maar authentieker maken natuurlijk. En dan iets van een Beavis & Butthead T-shirt aandoen of zo. Ach, dat is toch gewoon leuk.

Volgens sommigen is er bij een gebrek aan publiek ook geen sterke reden meer voor dergelijke humor. En dat maakt het nóg psychotischer. Mwoah, ben ik het niet mee eens. Je bent dan toch zelf het publiek? Ik ken meer mensen die het hardst lachen om hun eigen grappen. Is dat psychotisch?

De Gebouwde Waarheid

2006-12-03T11:42:00.000+01:00

Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf. Vrij recent ben ik tot de conclusie gekomen dat ik behoorlijk arrogant ben geworden. Wanneer dat precies gebeurd is, is me een raadsel. Maar ergens op de weg van onzekerheid naar zelfvertrouwen moet het gebeurd zijn. Iemand zei me vorig week dat ik vaak dingen meldt als "dit is zo." Geen ruimte voor compromis of nuance dus, maar enkel mijn waarheid. Dat is heel erg Christelijk van mezelf: Mijn Waarheid is automatisch De Enige Waarheid.

Afijn, laat ik eens wat concreter zijn. Ik heb een scriptie geschreven over deskundigen in de media. (Erg saai overigens.) Maar ik maakte in dit verhaal allerlei arrogante beweringen over de gemakzucht van journalisten. Zonder deze overigens fatsoenlijk te onderbouwen, dus mijn docenten hadden volkomen gelijk toen ze me terugstuurden naar de tekstverwerker om het wat te verbeteren. Ik vind vaak dat een journalist De Waarheid zelf bouwt. "De Waarheid is wat ik vind en daar zoek ik corresponderende informatie bij." Zoiets. Dissonante informatie laten we buiten beschouwing. Dit is Mijn Waarheid. En omdat ik niet genoeg onderbouwd heb, zoek ik beweringen die Mijn Waarheid onderbouwen. Alles dat niet strookt met mijn specifieke mening, is dus niet interessant. Afwijkende beweringen laat ik buiten beschouwing en zo maak ik een onderbouwing van Mijn Waarheid. Dat is mijn ononderbouwde theorie.

"Adding more names and quatations as mutually determining facts, the newsworkers may achieve distance from the story by getting others to express desired opions."

Dat schrijft Gaye Tuchman in zijn boek Making News. Hoe prachtig is het dat deze zin, die juist probeert uit te leggen dat journalisten een Gebouwde Waarheid hanteren, nou precies Mijn Waarheid onderbouwt? Heb ik dubbel gelijk gekregen. Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf.

Henk v. D'66

2006-11-22T14:05:00.000+01:00

Vroeger. Vroeger stemde ik met veel plezier op D’66. Ik was helemaal weg van hun praktische kijk op politiek. Ze combineerden sociaal links denken met verstandig economisch liberaal denken. Ja, dat kan. Een ideologie was er nauwelijks. Geen politieke dogma’s over hoe dingen bereikt moeten worden, maar een pragmatische benadering van afzonderlijke issues. Het gaf me een veilig gevoel beslissingen over te laten aan een ploeg die geen ideologie of filosofie volgde, maar door genuanceerd redeneren een stevige argumentatie opbouwden die soms links, soms rechts was, maar altijd correct.

Maar de laatste jaren… Bestuurlijke vernieuwing – wat mij betreft sowieso een non-issue, want wat kan mij het nu schelen wie er burgermeester van Eindhoven wordt – ging opeens een zeer belangrijke rol spelen in D’66 filosofie. En opeens waren democratische principes belangrijker dan ooit. Politiek moest weer in handen komen van de burger. Wat krijgen we nou? De reden dat ik D’66 stemde was juist omdat ik vond dat D’66 capabel genoeg was beslissingen voor me te nemen!

De afgelopen periode vond ik D’66 teleurstellend. Dittrich had nooit moeten opstappen, want dat gaf een signaal dat politici gestraft dienen te worden voor het voeren van verstandig politiek handelen. Waar sláát dat nou op? Dan dat hele Verdonk gedoe. Nog een paar maanden langer en we waren (hopelijk) sowieso verlost geweest van dat sujet. Van der Laan, wat heb je gedaan? Een kabinet laten vallen over een non-issue?!

Dus ik nam me voor op iets anders te stemmen. Ik stem niet op GroenLinks, want die zijn me te druk. Ik stem niet op het CDA, want dat maakt alles stuk. Ik heb getwijfeld over de SP. Maar diens partijfilosofie staat me niet aan (lees anders maar eens mijn geklaag twee weken geleden, dan snap je wel waarom.) Toch voel ik erg veel voor het gedachtegoed van de SP. Marijnissen mag ik ook wel, en ik moet zeggen dat geen ander politicus dit jaargang ook maar half het charisma heeft van Marijnissen. Dus ik heb getwijfeld over de SP.

Ik heb drie problemen met de SP. De eerste is dat ik graag op partijen stem die hebben aangetoond dat ik op ze kan rekenen. Goed, de SP heeft nooit die kans gehad, dus ik gun ze wel een plek in een nieuw kabinet. (Kunnen ze ongetwijfeld vergeten, maar ik gun het ze best.) Het tweede probleem is van een iets fundamentelere aard. Ik geloof dat de SP allemaal goede bedoelingen heeft, maar dat ze het nooit waar kunnen maken. Toepassing van SP beleid is vast niet de ramp voor de economie zoals de VVD het ons graag voorspiegelt, maar helpen zal het ook niet. Ik kan me niet vinden in SP’s visie voor Nederland. Ik ben het heel erg eens met hun idee van “hoe het zou moeten zijn” ik ben alleen niet blij met hun idee over hoe dat te bereiken is. Mijn derde probleem is dat ik pro-Europa ben. Daar sta ik vrijwel alleen in, heb ik begrepen. Ik heb “ja” gestemd voor de grondwet JUIST omdat ik van mening ben dat het tijd wordt dat de EU zich aan gemaakte afspraken houdt. (Hint, hint, Frankrijk en Duitsland.) Het “nee” dat we nu hebben zorgt ervoor dat we nog eens een paar jaar op deze manier verder rommelen. Ik geloof in een verenigd Europa. Ik ben voor een afschaffing van nationale legers en voor de vorming van een Europese krijgsmacht. Ik ben voor een (economische) samenwerking met landen in onze periferie, zoals voormalige Oostblok landen en Turkije. Groter betekent in deze meer en meer globaliserende wereld sterker. Met Europa wordt Nederland nooit een echt belangrijke speler, maar zónder Europa kan de wereld Nederland al helemaal negeren.

PvdA dan? Wouter Bos?! Die eikel met zijn “nou, die terrorisme maatregels vinden we in principe niks, maar we protesteren achteraf wel” en zijn “nee, de huidige wetgeving omtrent donoren vind ik prima.” Zelden heb ik iemand zo grof de kiezer zien aftrekken. Wilders is er niks bij. Wouter Bos heeft voor mij afgedaan na de twee genoemde debatten en ik zal nooit, maar dan ook NOOIT op dat schertsfiguur stemmen.

Tja, en zo kwam ik, na veel omwegen, toch weer terug bij die partij waar ik het in het begin over had. Ik voel me nog altijd thuis bij D’66. Zeker, ze hebben me teleurgesteld. En ik geloof dat ze op de verkeerde weg zitten. Iemand zou de partij eens goed bij moeten sturen – terug naar hun oorspronkelijke principes. Waar is Van Mierlo als je hem nodig hebt? Hun slogan is nu “eigenlijk bent u een D66’er.” Dat mogen ze ook wel eens tegen Pechtold en consorten zeggen. Waar is hun D’66 spirit gebleven? Laat die bestuurlijke vernieuwing los en laat zorgen om democratische principes over aan andere politici die de ballen verstand hebben van dat concept. Ik wil mijn oude D’66 terug!

Henk v. Luiheid

2006-11-21T15:31:00.000+01:00

Dit zal wel niet als een grote schok komen voor velen, maar ik ben een lui mens. Ik houd niet van activiteiten die teveel fysieke of mentale inspanning vereisen. Ik ben geen sporter en ik ben geen groot denker. Het liefst zet ik de TV aan en hang ik een paar uur met ongemeen lage hersenactiviteit op de bank. Vandaag zou ik opruimen. Ik ben vrij, ik hoef niks te doen voor school en m'n kamer is nog steeds niet opgeruimd. Donderdag heb ik al opgeruimd (drie vuilniszakken en vijf dozen oud papier was het resultaat) en zaterdag ben ik ook een flink deel van de dag met opruimen bezig geweest. Genoeg. Ook al is het eind in zicht. Ik ben zo iemand die tijdens het rennen in de vierde down op de negende yard zegt: "ja, weet je, dit is me te vermoeiend" en dan even op het veld gaat zitten om bij te komen.

Dus van mijn voornemens om het vandaag af te maken is niet veel terecht gekomen. Ook wegens tegenslagen gisteren (ik wilde een TFT monitor kopen zodat ik meer dan 10 centimeter tussen mijn beeldscherm en mijn gezicht kan hebben, maar ik ben mijn pinpas verloren) en ook omdat ik al een paar weken moe en chagrijnig ben. Een dagje relaxen. En een beetje geestelijke voorbereiding op het verdedigen van mijn "vakreflectie" donderdag. Mwoah. Dat is toch niet zo lui?

Henk v. Het Weer

2006-11-20T12:56:00.000+01:00

De wind waaide koud en guur vanochtend. Maar ik had een sjaal om. Het weer: 581, Henk: 1. De wind waaide harder om me te pesten (het mag me niet en het heeft me nooit gemogen) maar ik fietste stevig door. Het weer: 581, Henk: 2.

Tijdens de lunchpauze begon het te regenen. En ik moest naar de AH om wat fruit te kopen. Schijnt gezond te zijn. (Ik vraag het me wel eens af. Tijd voor een pesticiden v. frituurvet zaak, lijkt me zo.) Ik had geen paraplu. Dus geen fruit. Het weer: 582, Henk: 2.

Een dezer dagen...

Balkenbrij

2006-11-04T14:08:00.000+01:00

Ik heb het niet graag over politiek om een hele eenvoudige reden: ik ben er te pragmatisch voor. Geloven in idealen is zo jaren negentig, dat zit er al lang niet meer in. Dus ik kijk liever naar wat een partij allemaal heeft uitgevreten de afgelopen tijd en daar baseer ik mijn stem op. Dit jaar ben ik nog meer in de war dan anders. Deels omdat ik uitgekeken ben op D66. Ook omdat een nieuwe vrees zich van me meester heeft gemaakt. Ik vrees dat het niet zoveel uitmaakt of ik nu op Balkenende of Bos stem. (Overigens zijn beide kandidaten voor mij geen serieuze optie.)

Mijn praktische kijk op politiek heeft een ideologisch probleem: je gelooft nergens meer van tevoren in. Dat kan ook niet, want je beoordeelt politiek op afgerond beleid, niet op beloofde acties. Beloftes koop je niks voor. Geen woorden, maar da-ha-den - om maar eens een doodgeknuppeld cliché te gebruiken.

Mijn nieuwste vrees, zoals ik al aangaf, is de angst dat het niet uitmaakt. Daar bedoel ik mee dat gezien de economische situatie, de spelende gevoelens van "het volk" en politieke druk van alle kanten geen partij een echte kans maakt om echt eigen ideeën door te drukken. Moet ik geloven dat Nederland er zoveel anders zou hebben uitgezien met Bos aan het roer de afgelopen vier jaar? Bezuinigingen moeten op een gegeven moment gebeuren, maar ze doen ons graag geloven dat het uitmaakt in welke gebieden je bezuinigt. Daarom komen oppositiepartijen nu steeds met tegenbegrotingen.

Wel, ik ben geen econoom. Ik heb er de ballen verstand van. Maar het lijkt me toch dat die 4,3 miljard om mensen aan werkt te helpen en 1,7 miljard in een verlaging van de WAO premies ergens vandaan moeten komen. Daarom wilde de PvdA onder meer hogere milieuheffingen voor bedrijven. Het lijkt me dat dat betekent dat het ook duurder wordt om te produceren. Wat doet dat met de prijs van m'n broodje frikadel in de kantine? Een ander onderdeel van de PvdA inkomsten komt door de belastingschijf voor de hoogste inkomens te verhogen naar 54 procent. Stel, je bent een welvarend zakenman en je verdient - geef ik grif toe - veel te veel voor je management functie. Dan gaan de belastingen nóg verder omhoog. Dan wordt het opeens verdomd aantrekkelijk om je buiten Nederland te vestigen. Weg belastinginkomsten. Ik vraag me serieus af of het verlies van belastingen bij een dergelijke verhoging minder is dan de te behalen winst van mensen die wél braaf teveel blijven betalen.

Zie je, ik vrees dat uiteindelijk de PvdA, GroenLinks, ja zelfs de SP gedoemd zijn tot maken van impopulaire keuzes. Heeft acht jaar Paars dat niet al lang en breed aangetoond? Ik heb graag dat mensen me uitleggen waarom het wél verschil maakt. Graag zelfs! Ik heb het nodig. Door m'n kijk op politiek, zie ik nu een brij van politieke idealen die allemaal verzuipen in dezelfde onvermijdelijke praktijk. Geef me een visie. Geef me iets van een overtuiging. Bewijs me dat het wél anders en beter kan (gezien de situatie) en je hebt mijn stem. Zo simpel is het.

Jack by night

2006-10-31T18:42:00.000+01:00

Eindresultaat:

Jack

2006-10-31T11:43:00.000+01:00

Vandaag is het natuurlijk Halloween. Voor het eerst heb ik een Jack O'Lantern gemaakt. Dat was ik al jaren van plan. Nu kon ik natuurlijk verstandig m'n scriptie schrijven (ik kom nog 6500 woorden tekort, als iemand een paar over heeft) maar ik heb toch m'n tijd beter besteed.

Dit is een gewone, doorsnee pompoen zonder onverwachte assepoester-kwaliteiten. Het mes zit er in een hoek ingestoken omdat als je de top er recht uitsnijdt hij er weer gewoon inflikkert naderhand en dat is niet de bedoeling. De top is verder geen cirkel, maar hoekig om dezelfde reden. Een cirkel glijdt weg, een hoekig figuur blijft zitten. Of zo heb ik me laten vertellen.

Ik was enigszins verrast door de tijd die erin gaat om dat kreng leeg te scheppen. Zo'n pompoen bestaat uit pitten en draden vruchtvlees. Een website raadde me aan een pollepel te gebruiken om het eruit te krijgen, maar dat werkt niet. Ik gebruikte een lepel met een harde, scherpe rand om een stuk van de binnenkant mee te schrapen. Ik zou hier zeggen dat ik beter was dan Martha Stewart, maar toen dacht ik: wat zegt dat over mij?

Als laatste heb ik met m'n fantastische tekentalenten een gezicht getekend. Die heb ik er met een mes uitgesneden. Ik raad een gekarteld mes aan, want er komt wat gezaag aan te pas. Ik had aanvankelijk zo'n enorm Michael Meyers-achtig mes (hoe toepasselijk) maar dat werkt niet. Een klein, stevig lemmet werkt beter. De top er weer op en voilá, daar is m'n Jack.

Marketing

2006-09-30T15:42:00.000+02:00

Een product aan de man brengen is nooit zo makkelijk als het lijkt. Voor een blikje Coca Cola kan ik ook nog wel een semi-flitsende campagne bedenken met halfnaakte rolschaatsers. Ik noem maar iets. Maar wat als je als reclamemaker nu zoiets krijgt als dit:

Toch denk ik dat je nooit woorden als "modieuze" en "poepzakhouder" in één zin moet gebruiken. Kijk, het idee erachter is natuurlijk om de poepzakhouder (ik wist niet eens dat het bestond, maar je leert iets nieuws iedere dag) te verbloemen. Maak er iets moois van. Maak het modieus, of zelfs - God bewaar ons - stijlvol. Maar verzin dan ook een ander woord voor het product. Iets als restproductbuidelcontainer. Nog een leuk galgje-woord ook.

Mijn dondergod

2006-09-12T16:55:00.000+02:00

In een college over wetenschapsjournalistiek vertelde de docent dat men vroeger dacht dat wanneer het onweerde er een god in een kar boos door de hemel reed. (Joh.) En dat we nu weten dat onweer wordt veroorzaakt door wrijvende spanningsvelden. En ik dacht: maar hoe weet ik dat? Ik kan het niet zien. Ik zie geen spanningsvelden die tegen elkaar aanwrijven, noch een boze dondergod in een kar. Toegegeven, de eerste lijkt me meer plausibel, maar mijn punt is dat ik geen van beide fenomenen met m'n eigen zintuigen kan waarnemen.

Dus ik ga voor de plausibele uitleg. Die bovendien wordt ondersteund door die flitsen van electriciteit. M'n gezonde verstand zegt dus dat er geen dondergod boven de wolken raast. Maar zo doe ik dat met zoveel dingen. Alles wat me is verteld neem ik voor een flink deel maar aan. Want je hebt toch een basis nodig, nietwaar? Anders kan ik net zo goed aan de hele realiteit gaan twijfelen.

Ik bedoel, als ik toch niet op mezelf kan vertrouwen, dan moet je wel. Je hebt nu eenmaal niet de tijd en middelen om alles zelf uit te zoeken. Je hebt geen keus dan ervan uit te gaan dat sommige dingen de realiteit zijn, de basis van je referentiekader. Dus als je het zo bekijkt, dan is het toch niet zo dom dat mensen vroeger aannamen dat er een dondergod boven de wolken raasde?

Op deze manier bezorg ik mezelf dus regelmatig hoofdpijn.

Herhaling

2006-09-09T14:19:00.000+02:00

Dit was de tweede. Het lettertype heb ik gedownload. Het is een waar strip-lettertype genaamd Basically Functional. Het is TrueType, dus als iemand het wil hebben - vraag maar en ik mail het je. Ik denk niet dat die in de standaard Blogger "large" te lezen is, dus klik erop en hij komt in een groter venster. Als het goed is.

De tweede die je wat verder naar beneden vindt (die niet in kleur) is nummer vijftien in de serie, maar in productievolgorde is het de eerste. Het was de cover voor m'n essay over brongebruik in de media. Ik vraag me opeens af wat m'n cijfer was... Of was het een essay voor Vakonderzoek? Zou wel toepasselijk zijn, want dat project ben ik nu weer aan het doen.

Vier jaar later... Déjà vú all over again.

Hoe dan ook. Dit is een niet ingekleurde, in m'n handschrift geletterde versie. Eigenlijk vind
ik ze zo leuker, maar dat kan aan mij liggen.

Eerste wereldvreemd

2006-09-03T15:34:00.000+02:00

Ik kwam bij het opruimen van m'n PC een aantal strips tegen die ik van 2001 tot 2004 maakte. Ze gingen allemaal over een stagiair bij een lokale krant en ik noemde ze "wereldvreemd" (omdat een klasgenoot me op de school voor journalistiek me altijd zo noemde.) Ik heb deze vandaag even vlug ingekleurd en het resultaat is niet helemaal geweldig. Als ik iets in kleur wil maken, moet ik daar van tevoren al rekening mee houden. In de lijnvoering, de dikte van de stift en de vlakvulling. Dit is daarom een ruwe inktversie die ik zodanig met kleur heb bewerkt dat de lijnen vaak wat stippel-achtig overkomen.

Ach, nou ja. Misschien dat m'n eigen lettering ook beter is. Ik heb deze in Verdana gezet zodat het iets beter leesbaar is, maar ook daar ben ik niet tevreden over. Tenslotte is de strip zelf ook nog eens erg flauw. Maar dat waren ze eigenlijk allemaal. En ergens heeft dat ook wel iets.

Voor een grotere versie, kun je op de strip zelf klikken.

Bordje

2006-06-04T10:25:00.000+02:00

Dit bord kwam ik van de week op het centraal station in Eindhoven tegen. Ik kon er erg om lachen, maar ik denk niet dat dat de bedoeling was.

Eigenlijk wilde ik naar binnen gaan om een smakeloze iced cappuccino te halen, maar m'n trein stond al te wachten.

Terug in Ottawa

2006-05-13T18:09:00.000+02:00

Gistermiddag heb ik de bus terug genomen naar Ottawa. Het was opeens bloedheet buiten. Dat kan ook iets te maken hebben met de ongeveer vijftig kilo aan tassen en koffers die ik meezeulde. De busreis was vervelend, zoals altijd. Onderweg toonden ze Curse of the Were-Rabbit (alweer) en Bewitched. Die heb ik maar uit pure verveling bekeken. Af en toe uit het raam gestaard, maar zelfs de prachtige natuur die ik eerder beschreef gaat een beetje vervelen na een paar honderd kilometer aan praktisch dezelfde rotsformaties en bossen.

Ik verbleef wederom - ondanks mijn ervaringen in December - in het Jail Hostel. Er was zelfs meer lawaai dan ik me kon herinneren en deze keer zaten de matrassen en kussens in plastic hoezen, zodat het erg luid is iedere keer dat je je omdraait in je bed. Aangezien ik nogal een woeler ben, was dat best vaak en best luid. Er was nog een pub crawl eerder op de avond, maar ik heb dat maar even aan me voorbij laten gaan. Ik heb genoeg gedronken de afgelopen tijd.

Zodadelijk heb ik afgesproken met Phil in de F&S, de stamkroeg van Marchand waar ik vreemd genoeg nauwelijks ben geweest. Ze blijft hier in Ottawa voor een half jaar langer en werkt hier in de zomer. Ik kan de laatste paar dagen bij haar logeren. Dat is ongetwijfeld comfortabeler dan het jail Hostel. En het scheelt me in de kosten, natuurlijk. En ze heeft m'n laptop, waar al m'n House afleveringen opstaan die ik nog moet bekijken. Misschien hebben ze een stopcontact in het vliegtuig en kan ik een paar afleveringen tijdens de vlucht bekijken. Dat zou ideaal zijn.

Het regent hier nu. De verwachting is dat het blijft regenen tot m'n vertrek dinsdag. Je zou kunnen denken dat de goden wenen omdat ik wegga, of je zou kunnen denken dat ze juist m'n vertrek vieren door de zon te laten schijnen zodra ik het wegga. Afijn, het regent. Bah hambug.

Niagara

2006-05-12T16:30:00.000+02:00

Woensdag heb ik voor een laatste keer met Alex en Lisette gepokerd. Daar heb ik altijd erg veel plezier in beleefd en ik ga dat ongetwijfeld missen. We hebben nog wat in een bizarre kroeg met heel erg vreemde live blues /jazz muziek (contrabas, viool, beetje David Lynch allemaal) uitgehangen en daarna heb ik afscheid genomen. Lisette zie ik misschien vandaag nog; Alex waarschijnlijk nooit meer. Raar idee.

Rond middernacht besloot ik om alsnog naar Niagara te gaan. De bus vetrok de volgende ochtend om kwart over acht, dus dat gaf me nog net genoeg tijd om te slapen. De volgende dag kwam er een ongelooflijk opgewekt vrouwtje - vrij klein, maar erg luid - met een busje mensen ophalen die de Falls wilden zien. Haar naam was Davey, maar iedereen noemt haar altijd JoJo omdat ze van JoJo Tours is. Onderweg praatte ze aan een stuk (hoewel ze van tevoren had beloofd dat ze niet zo'n type is) maar het werd eigenlijk nooit vervelend. En mensen die me kennen weten hoe snel ik me normaal gesproken erger aan dergelijke opgewekte mensen. Misschien ben ik echt positiever geworden. Misschien is m'n tolerantieniveau omhoog geschoten. Of misschien ben ik gewoon in een vakantiestemming.

Tegen tienen waren we bij de watervallen. Na wat nieuwe fotorolletjes gekocht te hebben, ben ik op de fameuze Maid of the Mist gestapt. En ja, daar word je heel erg nat op. Ik heb wat foto's gemaakt op momenten dat we niet bedolven werden door water, maar de camera werd toch een beetje nat. Gelukkig bleef de lens en alles binnenin droog - ik was dan ook voorzichtig. Ik heb dat ding nog meer nodig.

Nog even het casino bij Niagara ingedoken en ik heb twee chips van vijf dollar gekocht en ze ingezet op even nummers bij roulette. Daarna had ik 20 dollar. Dus ik heb m'n winst ingezet op rood. Toen had ik 30 dollar. Dus ik heb daar de winst weer van ingezet op 19 tot 36. Toen had ik 40 dollar, dus 30 winst. Een stem in me schreeuwde om nog even door te gaan, maar ik heb 'm genegeerd en m'n chips gecasht. Dat was interessant. Ik was nog nooit eerder in een casino geweest.

Na half twee begon de wijntour. Gratis proeven en zo. Nu ben ik niet zo'n wijndrinker en ik had al een Jameson op bij de lunch, dus ik heb het kalm aan gedaan. Het meest Canadese product is ijswijn. Dat maken ze door de druiven te plukken als ze bevroren zijn in de winter. Als ze de druiven dan persen blijft er daarom veel water achter. Dat levert een geconcentreerde vruchtensap op (zo'n tien procent water) en daar wordt een superzoete fruitwijn van gemaakt. Ik heb het geprobeerd en het smaakte naar een hele zoete limonade. Als je ooit wijn drinkt in Canada, moet het deze zijn, want het is vrij uniek (alhoewel ze het ook in Duitsland schijnen te produceren) en een stukje Canadese cultuur. Het is overigens wel een prijzige wijn, maar dat moet de pret niet drukken.

's Avonds heb ik zo'n 100 ontwikkelde foto's opgehaald (met gebruikelijke Henk-Jan stijl wisselende kwaliteit - een carrière als fotograaf ligt nou niet echt voor me in het verschiet) en ben ik nog wat gaan drinken in de Imperial. Tegen negen uur lag ik al in bed en ik heb geslapen tot tien uur vanochtend. Ik heb me voorgenomen om - afgezien een biertje of twee tijdens wings avond maandag - niet meer te drinken in Canada. Volgens mij heb ik de afgelopen week even veel op als normaal in een maand of twee. En eerlijk gezegd ben ik het een beetje zat. Vandaag neem ik de expressbus naar Ottawa om 16.30 uur en die komt dan zo rond 21.30 uur aan. Het is een prettig idee om terug te gaan naar Ottawa (ik noemde het bijna per ongeluk "huis".) Ik weet waar alles is, waar de goede kroegen zijn, waar de voordelige winkels zijn en waar je plezierig kunt rondhangen buiten. Ah, Ottawa.